Women Say California Insurer Makes It Too Hard to Get Drug for Postpartum Depression

By April Dembosky, KQED, Kaiser Health News

When Miriam McDonald decided she wanted to have another baby at age 44, her doctor told her she had a better chance of winning the lottery. So when she got pregnant right away, she and her husband were thrilled. But within three days of giving birth to their son, in September 2019, everything shifted.

“I was thinking, ‘Oh my God, what did I do?’ I just brought this baby into this world and I can barely take care of myself right now,” she recalled. “I feel exhausted. I haven’t slept in three days. I haven’t really eaten in three days.”

As the weeks went by, her depression got worse. She felt sad, but also indifferent. She didn’t want to hold her baby, she didn’t want to change him. She says she felt no connection with him.

This confused her — she never felt anything like this after her first two kids — and she worried her mood might hurt her son. Untreated postpartum depression can affect babies’ cognitive and social development. For the mother, it can be life or death. Suicide accounts for up to 20% of maternal deaths.

“Every day, I was crying. Every day, I felt like I just wanted to die. Every day, I thought about ending my life,” said McDonald, who lives in Vacaville, California, and works as an IT professional at the University of California-Davis.

She went to Kaiser Permanente, her health care provider, for help. (KHN is not affiliated with Kaiser Permanente.) She said doctors there put her on a merry-go-round of medication trial and error. The first drug her doctor prescribed made her anxious. Upping the dose of a second drug gave her horrific nightmares. A third drug gave her auditory and visual hallucinations that took seven weeks to go away after she stopped taking it.

Then, her psychiatrist retired. And when McDonald complained to her new psychiatrist that she was still depressed, four months after giving birth, the physician suggested more medications.

“I was desperate,” McDonald said. “I was like, ‘I’m trying to help myself, but things are just getting worse. So what am I left with?'”

She did her own research and learned about a new treatment, brexanolone. It’s the first and only drug approved by the Food and Drug Administration specifically to treat postpartum depression, which affects 1 in 8 new mothers in the United States. Instead of targeting the serotonin system in the brain, like many antidepressants, brexanolone replenishes a hormone metabolite that gets depleted after childbirth: allopregnanolone. Some doctors call allopregnanolone, which is produced by progesterone, “nature’s Valium” because it helps regulate neurotransmitters that affect mood. After giving birth, natural levels of estrogen, progesterone and allopregnanolone all plummet rapidly, making some women vulnerable to postpartum depression. Brexanolone is a synthetic version of allopregnanolone, delivered through an IV infusion over the course of 60 hours. It costs $34,000 per treatment.

In clinical trials, 75% of women who got brexanolone started to feel better immediately after the three-day treatment. Half the women went into remission. In the placebo group, 56% of women responded and a quarter went into remission. In practice, doctors are seeing that the effectiveness of the drug in the field mirrors the trial results.

“People walk out of the hospital, wanting to be with their child, wanting to return home,” said Dr. Riah Patterson, who has been treating women with brexanolone at the University of North Carolina-Chapel Hill since it became available in summer 2019. “There is a hopefulness, a brightness. You can really see that transformation in the hospital room over those 60 hours. It’s pretty miraculous.”

McDonald wanted to try it.

But when she asked her doctor for brexanolone, she was told no. In an email, the doctor wrote that the existing studies were “not very impressive.” She added that McDonald did not meet Kaiser Permanente’s criteria for the drug: She would first have to try — and fail to improve with — four medications and electroconvulsive therapy (ECT) before she could try brexanolone. And she had to be six months or less postpartum to try it at all. For Miriam, the clock had run out. She wondered, How could anyone qualify?

‘Unacceptable Burden’ on New Moms


For the first year of her son’s life, Miriam McDonald says, all her smiles were fake or strained. She struggled to find effective treatment for severe postpartum depression.(KEITH MCDONALD)

Kaiser Permanente’s guidance is an outlier. An analysis of guidelines from a dozen health plans revealed that three of them require women to fail treatment with at least one other medication before trying brexanolone. One plan, California’s Medicaid program for low-income women, requires two fails. But KP is the only system analyzed that recommends women first fail four drugs, as well as ECT.

“That’s absurd. So I’m assuming no woman will ever have the opportunity to try brexanolone?” said UNC’s Patterson, one of several experts on postpartum depression who questioned KP’s guidance.

“Asking someone to fail four oral antidepressants is an unacceptable burden that will undoubtedly create more harm than good,” said Bethany Sasaki, who runs the Midtown Birth Center in Sacramento, California, and is licensed to administer brexanolone.

Psychiatrist Dr. Shannon Clark, who’s been administering brexanolone at UC Davis Medical Center for the past two years, seeing positive results, said there are a lot of reasons new moms may not be candidates for one medication, let alone four: taking pills while breastfeeding could be too anxiety-provoking; some women may not be able to adhere to a daily pill regimen; or they may have a liver condition that contraindicates those medications. Clark called Kaiser Permanente’s guidance “terrible.”

It could also be illegal, according to some California lawmakers and mental health advocates. Under a California state law that took effect this January, health plans must conform to generally accepted standards of care, including scientific literature and expert consensus, when making decisions about mental health treatment.

“If Kaiser is making it effectively impossible to get a particular, important mental health treatment, that could definitely be a violation of our parity law,” said state Sen. Scott Wiener (D-San Francisco), the bill’s author.

KP officials responded by saying they always follow the law. They also say its integrated structure — as both the health insurer and the health provider — makes it different from traditional insurers. At KP, a patient’s doctor determines whether a medication is appropriate, not the health plan, and the criteria doctors use are recommendations, not requirements or prerequisites that patients need to “exhaust,” said Dr. Maria Koshy, KP’s chair of psychiatry for Northern California.

“At the end of the day, this is an individual clinical decision by both the provider — the physician — and the patient,” she said.

But inside KP, the workplace culture is such that doctors are expected to follow these recommendations, according to former KP clinicians who spoke on background — as well as legislative experts familiar with KP’s model. They say that when KP doctors deviate from the recommendations, they can get questioned or face other consequences.

“These physicians know that if they start routinely ignoring these bad recommendations, that that could have impacts on them professionally,” said Wiener, who has worked on several bills aimed at regulating KP and other insurers in California. “Whether it’s couched as a recommendation or a requirement is almost irrelevant. It has the same effect.”

To McDonald, her physician seemed to follow the recommended criteria as if they were requirements when she declined to prescribe brexanolone. Another patient, Yesenia Muñoz, got a similar response when she sought brexanolone treatment. KP’s grievance department sent her a letter denying the request because she had not failed enough medications.


After Yesenia Muñoz appealed to state regulators and received brexanolone, she says she felt calm and “happy enough to want to live.”(RAFAEL MUNOZ)

“When I talked to the caseworker at Kaiser that had denied the medication, he said that Zulresso was very expensive,” said Muñoz, referring to brexanolone’s brand name.

In addition to the $34,000 cost for brexanolone, the three-day hospital stay can tack on another $30,000 to a patient’s bill. Another complicating factor is the FDA requirement that health centers obtain special certification to infuse brexanolone, because of the risks of excessive sedation or fainting from the drug. KP doesn’t have the certifications yet to administer the treatment at its own hospitals, so it must pay outside hospitals to provide it for its patients. KP officials say they have plans to eventually open three of their own certified centers in Northern California.

Muñoz, 35, was devastated by the denial. She was overwhelmed by postpartum depression and anxiety shortly after her daughter was born in August 2020. But none of the medications or therapies KP offered her worked. Four months after giving birth, she still felt suicidal.

“I could get out the door sometimes and take the stroller and go walk, and my mind kept on saying, ‘If you just step in front of the car, it’s all going to go away,” she remembered.

Muñoz got help from family members and co-workers to appeal KP’s decision to the state, and after reviewing her medical records, regulators ordered KP to pay for the brexanolone treatment.

Muñoz received the treatment at UC Davis Medical Center, and she started feeling better within the first day.

“The nurse came in and she said something funny and I laughed,” Muñoz said. “It was the first time I had laughed in so long.”

She started looking through photos and videos of her daughter on her phone and she said it was like she was experiencing those moments for the first time. She started making plans for the future.

“It was like a switch flicked and it made me happy enough to want to live,” she said. “It saved my life.”

Sage Therapeutics, the maker of brexanolone, said KP’s approach to the new drug reflects “a lack of a sense of urgency for treating mental health.” Dr. Steve Kanes, Sage’s chief medical officer, said the company is working on making the treatment more accessible. Its biggest challenge has been getting enough health centers certified, across a wide enough geography, to reach women who need it. The company is studying a pill form of allopregnanolone that could eliminate the need for a hospital stay, but Kanes said that is still not close to being commercially available.

Stitching Up Legal Loopholes

In 2008, Congress passed a landmark federal law aimed at correcting disparities between how insurers pay for mental health treatments compared with care for physical health. The Mental Health Parity and Addiction Equity Act was later reinforced by provisions in the Affordable Care Act in 2010. But insurers found loopholes, creating overly restrictive or self-serving criteria that made it easy to deny services for mental health care and, as a result, save money.

California’s new law, SB 855, aimed to tighten those loopholes and has been hailed by advocates as a national model for mental health reform. It requires health plans to use clinically based, expert-recognized criteria and guidelines in making medical decisions, with the goal of limiting arbitrary or cost-driven denials for treatments of mental health or substance use disorders.

KP operates in eight states and Washington, D.C. In California, it is the largest insurer, and in 2011 held a 40% share of the market, covering 9.2 million patients. KP officials have questioned how the new state law applies to the Kaiser system, given its unique integrated structure as both health insurer and medical provider. For example, Koshy, the KP psychiatrist, said that SB 855’s requirement to comply with generally accepted standards of care “does not apply” to its brexanolone recommendations because they were developed and are used by the doctors, not the health plan administrators. When a reporter asked KP to provide the brexanolone policy its health plan uses for grievances or appeals, it said it didn’t have one.

“We 100% intended this law to apply to the care people get at Kaiser,” said Julie Snyder, government affairs director at the Steinberg Institute, which co-sponsored the law. “There is no place where we say Kaiser is exempt” because of its integrated structure.

Doctors at Kaiser have historically been “gatekeepers” for services in the system, more so than doctors who work with traditional insurers, said Meiram Bendat, an attorney and licensed psychotherapist who also advised legislators as the law was being drafted. It doesn’t matter if practice recommendations for brexanolone were written by doctors or administrators, or whether the recommendations are mandatory or optional, Bendat said, they must be in compliance with the law.

“If it’s inconsistent with generally accepted standards of care, then it has no place in California,” he said.

Some of KP’s recommended criteria for brexanolone are aligned with generally accepted standards of care; for example, reserving the drug for women who are six months or less postpartum, which was a criterion used in the clinical trials the FDA relied on when approving the drug.

But the recommendation that patients first try four or five alternative depression treatments before considering brexanolone conflicts with the judgment of half a dozen women’s health experts interviewed for this story. They say there just isn’t enough time to do that in the postpartum period — and too much is at stake.

Not only are babies at risk of developmental and emotional problems if their mother is depressed, husbands and partners are also at higher risk for depression and anxiety. And because new moms are learning to breastfeed, and figuring out what’s part of the new normal and what’s not, it can take months just to realize there’s a problem, said UNC’s Patterson.

“It takes so long for this illness to come to recognition and for someone to actually get into an appointment and actually be seen by a provider,” she said.

Despite Run-Around, a Quick Turnaround

Indeed, the FDA fast-tracked the approval of brexanolone, in part, because of how well and how quickly it worked, allowing women to feel better and get back to their families in three days.

“It’s new, it’s promising,” said KP’s Koshy, adding that “it’s not a benign medication.” Six women in the clinical trials felt faint or fainted, which is why the FDA requires women to be continuously monitored in certified health centers when getting the medication.

Also, the safety and efficacy data is limited, Koshy said. The clinical trials compared brexanolone only to placebo, not to alternative treatments. So while the data shows brexanolone works better than nothing, there’s no data on whether it works better than drugs like Zoloft, or better than electroconvulsive therapy.

Women who received the placebo in the trials also showed improvement in depressive symptoms — which is common in studies of depression treatments — but more women who received brexanolone showed improvement, and their improvement was more substantial and lasted longer, especially if their depression was more severe before treatment. Women with moderate depression who received the placebo did just as well, 30 days after treatment, as those who received brexanolone, which could be because they felt better on their own, or because other antidepressants they were allowed to take during the trial finally kicked in.

Koshy said KP is always reviewing practice recommendations as new evidence becomes available, but also acknowledged that KP’s recommendations for brexanolone have not been updated since they were developed two years ago, in July 2019.

Two weeks after this story first aired in Northern California, Koshy said KP is now reviewing the recommendations.

It is unclear what role California’s Department of Managed Health Care, the state agency that regulates KP, might play in resolving issues of access to the infusion. In a statement, department officials said they will review any criteria or guidelines the KP health plan uses for brexanolone, but the department does not have jurisdiction over physician decisions.

The department also monitors patient complaints when new medications or treatments begin to be used, in order to identify problems with access to care. So far, the department has received two complaints about brexanolone — both filed by KP patients.

One was Yesenia Muñoz. The other was Miriam McDonald.

Before going to the state, McDonald called KP’s grievance department to complain about her treatment and the denial of brexanolone. KP responded by sending the cops to her house for a welfare check.

The officers were calm and nice, McDonald said, but when she closed the door, she cried her eyes out.

“It just brought me to a whole new low,” she said. “Why didn’t my doctor call me and talk to me first? I mean, this is how you treat postpartum mental health? How dare you!”

KP declined to comment on any individual cases, but said that, generally, “we feel deep compassion for any patient experiencing the difficult and serious effects of postpartum depression, and our goal is always to support every patient’s safe return to a healthy mental state.”

McDonald never got brexanolone; by the time her appeals were heard, she was past the six-month postpartum window.

Still, she continued to fight for relief and eventually got KP to cover a different treatment for severe depression, transcranial magnetic stimulation, which uses an electromagnetic coil to stimulate nerve cells in the brain that control mood. That typically costs about $300 per session, and McDonald went in for the treatment five days a week, for three months. Now she is finally feeling like herself again.


After her efforts to get treated with brexanolone failed, Miriam McDonald received transcranial magnetic stimulation at Kaiser Permanente to treat her postpartum depression. Eventually she started to feel like herself again, she says.(MIRIAM MCDONALD)

“I can remember I woke up one day and I was excited. I had actual joy,” she said. “I got up and I walked into his room and I was like, ‘Hey, Nico! Hi! Hey, baby!’ And he jumped up from his crib and giggled and put his arms out. And I just swooped him up in my arms and cried. Because I was like, ‘I am so proud to be your mom.'”

Now when her son smiles at her, she genuinely smiles back. But it took more than 18 months to feel better. She can’t help but grieve all the smiles she didn’t return in that time, and how she felt like she was barely present at crucial times, like when her son took his first steps.

“I felt like I’ve been robbed of all those moments,” she said, “of those little milestones, that I’m never going to get back.”

This story comes from NPR’s health reporting partnership with KQED and Kaiser Health News (KHN).

This story was produced by KHN (Kaiser Health News), a national newsroom that produces in-depth journalism about health issues. Together with Policy Analysis and Polling, KHN is one of the three major operating programs at KFF (Kaiser Family Foundation). KFF is an endowed nonprofit organization providing information on health issues to the nation.

This story was produced by KHN, which publishes California Healthline, an editorially independent service of the California Health Care Foundation.

Subscribe to KHN’s free Morning Briefing.

นี่คือเหตุผลที่ CDC แนะนำให้สวมหน้ากากในร่มแม้ว่าคุณจะได้รับการฉีดวัคซีนป้องกัน COVID-19 ครบถ้วนแล้ว


โดย Peter Chin-Hong, มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก

คนฉีดวัคซีนต้องสวมหน้ากากอีกครั้งตามศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 CDC แนะนำให้ทุกคนใน พื้นที่ที่มีอัตราการติดเชื้อ COVID-19 สูง สวมหน้ากากในที่สาธารณะในร่มโดยไม่คำนึงถึงสถานะการฉีดวัคซีน

เป็นการพลิกกลับจากคำแนะนำของ CDC ในเดือนพฤษภาคม 2564 ที่การฉีดวัคซีนอย่างสมบูรณ์สามารถทำได้ ทิ้งหน้ากากไว้ที่บ้าน และนำแนวทางของสหรัฐฯ ที่สอดคล้องกับ . มากขึ้น คำแนะนำขององค์การอนามัยโลก.

การสนทนาถาม Peter Chin-Hong, a แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคติดเชื้อ ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก เพื่อช่วยใส่บริบททางวิทยาศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังข้อความที่เปลี่ยนแปลงไป

ใครบ้างที่ได้รับการคุ้มครองโดยการปิดบังคำแนะนำ?

คำแนะนำที่แนะนำให้ผู้ที่ฉีดวัคซีนครบแล้วสวมหน้ากากต่อไปมีจุดประสงค์หลักเพื่อปกป้องผู้ที่ไม่ได้รับวัคซีน ซึ่งรวมถึงเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี ยังไม่เข้าเกณฑ์ สำหรับวัคซีนในสหรัฐอเมริกา CDC แนะนำให้สวมหน้ากากในที่สาธารณะสำหรับผู้ที่ได้รับวัคซีนที่มีสมาชิกในครัวเรือนที่ไม่ได้รับวัคซีน โดยไม่คำนึงถึงอัตราการแพร่เชื้อในชุมชนในท้องถิ่น

คนที่ไม่ได้รับการฉีดวัคซีนมีความเสี่ยงสูงที่จะติดเชื้อและ แพร่เชื้อ SARS-CoV-2และเกิดภาวะแทรกซ้อนจาก COVID-19

ตัวแปรใหม่เช่นเดลต้าเปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ อย่างไร?

ข้อมูลเบื้องต้นบ่งชี้ว่าการเพิ่มขึ้นของตัวแปร เช่น เดลต้า อาจเพิ่มโอกาสของการติดเชื้อที่ลุกลามในผู้ที่ได้รับวัคซีนครั้งแรกเท่านั้น ตัวอย่างเช่น การศึกษาชิ้นหนึ่งพบว่าวัคซีนไฟเซอร์หนึ่งโดสมีประสิทธิภาพเพียง 34% เทียบกับตัวแปรเดลต้า เทียบกับ 51% เทียบกับตัวแปรอัลฟ่าที่เก่ากว่าในแง่ของการปัดเป่าโรคตามอาการ

ข้อมูลดังกล่าวสร้างความมั่นใจให้กับผู้ที่ได้รับการฉีดวัคซีนครบถ้วนแล้ว หลังจากฉีดสองครั้ง วัคซีนไฟเซอร์ ยังคงให้การปกป้องที่แข็งแกร่ง เทียบกับตัวแปรเดลต้าตาม ข้อมูลจริงจากสกอตแลนด์ และอีกหลากหลายประเทศ และใน การศึกษาเบื้องต้นจากแคนาดา และ อังกฤษนักวิจัยตั้งข้อสังเกตเพียงประสิทธิภาพลดลง “เล็กน้อย” ต่อโรคตามอาการจาก 93% สำหรับตัวแปรอัลฟ่าถึง 88% สำหรับเดลต้า.

อย่างไรก็ตาม รายงานเบื้องต้นอื่นๆ ล่าสุดจากประเทศที่ได้รับการฉีดวัคซีนอย่างสูง เช่น อิสราเอลและสิงคโปร์ เป็นเรื่องที่น่ากังวล ก่อนที่ตัวแปรเดลต้าจะแพร่หลายจาก มกราคม ถึง เมษายน 2021อิสราเอลรายงานว่าวัคซีนไฟเซอร์มีประสิทธิภาพ 97% ในการป้องกันโรคตามอาการ ตั้งแต่ 20 มิถุนายนข้อมูลเบื้องต้นที่รายงานโดยกระทรวงสาธารณสุขของอิสราเอลเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 พบว่าวัคซีนไฟเซอร์มีประสิทธิภาพเพียง 41% ในการป้องกันโรคตามอาการเท่านั้น การวิเคราะห์โดยใช้ ข้อมูลรัฐบาลสิงคโปร์ แสดงให้เห็นว่า 75% ของการติดเชื้อ COVID-19 ล่าสุดอยู่ในผู้ที่ได้รับการฉีดวัคซีนบางส่วนเป็นอย่างน้อย แม้ว่าส่วนใหญ่ไม่ได้ป่วยหนักก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ในรายงานและการศึกษาทั้งหมด วัคซีนยังคงป้องกันการรักษาในโรงพยาบาลและโรคร้ายแรงได้ดีมาก เนื่องจากความแตกต่างของเดลต้า ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่เราให้ความสำคัญมากที่สุด

ข้อมูลที่เกิดขึ้นใหม่ทั้งหมดนี้สนับสนุนคำแนะนำระดับโลกของ WHO ที่แม้แต่บุคคลที่ได้รับการฉีดวัคซีนครบถ้วนก็ยังสวมหน้ากาก โลกส่วนใหญ่ยังคงมี อัตราการฉีดวัคซีนต่ำ และใช้ a ช่วงของวัคซีน กับ ประสิทธิภาพของตัวแปรและประเทศต่างๆมี ภาระต่างกัน ของไวรัส SARS-CoV-2 ที่กำลังแพร่ระบาด

ด้วยจำนวนผู้ป่วยในสหรัฐและจำนวนผู้ติดเชื้อที่พุ่งสูงขึ้นไปในทิศทางที่เจ้าหน้าที่สาธารณสุขมองว่าเป็นแนวทางที่ไม่ถูกต้อง จึงสมเหตุสมผลที่ CDC จะแก้ไขคำแนะนำในการปกปิดเพื่อให้เป็นแบบอนุรักษ์นิยม

เงื่อนไขใดในสหรัฐฯ ที่ต้องปิดบัง (อีกครั้ง)?

มันสมเหตุสมผลแล้วที่ CDC ไม่ได้เปลี่ยนคำแนะนำในทันทีเพื่อให้สอดคล้องกับแนวทางปฏิบัติในเดือนมิถุนายนของ WHO ด้วยภาพรวม อัตราการฉีดวัคซีนสูงทั่วประเทศ และ COVID-19 โดยรวมต่ำ low การรักษาตัวในโรงพยาบาลและภาระการเสียชีวิต สหรัฐฯ มีภูมิทัศน์ COVID-19 ที่แตกต่างจากใน thatมาก มากที่สุดในโลก.

นอกจากนี้ ผู้เชี่ยวชาญบางคนยังกังวลว่าข้อความทางการว่าผู้ฉีดวัคซีนควรสวมหน้ากาก อาจห้ามปราม บุคคลที่ไม่ได้รับวัคซีนจากการแสวงหาวัคซีน

แต่อย่างที่ประธานาธิบดี โจ ไบเดน กล่าวไว้เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม “การวิจัยใหม่และความกังวลเกี่ยวกับตัวแปรเดลต้า” อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงคำแนะนำการปิดบังของ CDC

บางสถานที่มีการแพร่ระบาดในชุมชนเพิ่มมากขึ้น แม้แต่ในหมู่คนที่ได้รับวัคซีน. การวิจัยเบื้องต้นใหม่ที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญชี้ว่าตัวแปรเดลต้ามีความเกี่ยวข้องกับปริมาณไวรัส สูงกว่าพันเท่า ในคนไข้มากกว่าที่เห็นกับสายพันธุ์เก่า และรายงานเบื้องต้นแสดงให้เห็น ผู้ติดเชื้อที่ได้รับวัคซีนเดลต้าสามารถแพร่เชื้อไวรัสได้สูงพอๆ กับคนที่ไม่ได้รับวัคซีน ที่สามารถแพร่กระจายไปยังผู้อื่นได้

คำแนะนำที่เปลี่ยนไปไม่ได้หมายความว่าคำแนะนำแบบเก่าจะผิด แต่จำเป็นต้องเปลี่ยนเงื่อนไขเท่านั้น บรรทัดล่าง? หน้ากากช่วยลดการแพร่เชื้อ coronavirus แต่ก็ยังเป็นวัคซีนที่ให้การป้องกันที่ดีที่สุด

นี่คือเวอร์ชันอัปเดตของ an บทความที่ตีพิมพ์ครั้งแรก เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2564บทสนทนา

Peter Chin-Hong, รองคณบดีฝ่ายวิทยาเขตภูมิภาค, มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก

บทความนี้ถูกตีพิมพ์ซ้ำจาก บทสนทนา ภายใต้ใบอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ อ่าน บทความต้นฉบับ.

With a Little Help from Our Friends

In 2013, Melissa Berry was diagnosed with triple negative breast cancer. “It’s a very aggressive form, and there were some pretty bad white-knuckle moments where I didn’t know what my prognosis was going to be,” Berry, now 50, recalled.

She credits her friends as helping get her through her treatments. Berry has a group of girlfriends she met during fashion school, known as “The Fashion Army,” who began sending her care packages of comfortable bras, cozy cardigans and underwear. “They even sent me a hug in the mail,” Berry says. “They laid down on craft paper and had their significant others draw outlines of them and sent them like hugs. Every week, I would get a different care package, which was amazing.”

Berry’s friends also stepped up during the pandemic, when everyone was isolated and anxious. They Zoomed together, texted and phoned each other to check in. “Friends have really gotten me through so much,” she said.

Friendships are a crucial part of life. And whether it’s learning to navigate the world of motherhood, commiserating over work stress or surviving a global pandemic, our girlfriends are often what get us through.

At HealthyWomen, we’ll be celebrating these friendships during our upcoming Girlfriend’s Day Facebook Live, which takes place August 1 at 6 p.m. EDT. Here’s a look into some of the benefits your gal pals can bring into your life.

Friends are good for your health

A University of Michigan study found that feeling close to a friend emotionally increases your progesterone levels, which can help you experience less stress and anxiety. Other studies show that social connections can improve your cognitive ability, help people cope with trauma, divorce, the death of a loved one, or in the case of Bell, a cancer diagnosis, as well as also increase your sense of purpose and belonging and happiness.

Friends can also motivate you to make healthy choices. Sybil Amuti, founder of The Great Girlfriends, a personal and professional development podcast for women, says your peer circle can greatly affect your decisions. “[This] means if my friend is getting into a new wellness practice, I’m going to practice some of the same things as my friend. If she’s going to get a mammogram, I’m going to go with her. If my friend is getting her annual visits, I’m also going to be nudged to gently remind me by my friends,” she explained.

Alison Gary, editor and chief of female style advice website, Wardrobe Oxygen, and her friend recently challenged themselves to a 50-mile Peloton ride. “We’ve been rooting each other on … and training for this, then we’re going to be in pain together afterwards,” she said. “That’s been really fun, because I don’t think I would have done it on my own.”

Friends can get you through anything

Mary Jo Wallo, founder of Blue Thong Society, an international network of over 5,000 women, 21 and over, has a “Sister Chicks” group who’ve been there for each other for 20 years. “We’ve seen each other through thick and thin ­— losing a child, cancer, divorces, the whole gamut of life,” she said. “If it wasn’t for all of us, I don’t know if we would have been able to get through a lot of the things we’ve experienced.”

These days, Wallo’s clan is helping her navigate an osteoporosis diagnosis. They were also there when she hit menopause later than the rest of them. And even though her husband is supportive, Wallo said she relies on that camaraderie with other women more and more as the years go by.

It’s important to nurture your friendships

Dr. Rena Ferguson, an interventional psychiatrist and member of HealthyWomen’s Women’s Health Advisory Council, warns that many of us don’t tend to our friendships the way we always should. She and her “gal pals” have spent the past five years meeting for breakfast once a month. “It’s the highlight of my month,” she said, noting that to be a good friend means you have to commit to investing in friendship.

It’s also important to be supportive of your friends. One thing we have to watch out for, Ferguson said, is our need to judge other women. “For instance, if you want to give a shout out to something like breastfeeding, it doesn’t mean we are damning someone else’s choice to do otherwise,” she explained. “One great way we can support one another is to keep giving those shout outs and to try to come off as nonjudgmentally as possible.”

2020 really taught us the importance of friendships

When the world shut down, many of us turned to our friends for Zoom happy hours, playing games online or daily venting calls. Amuti says the pandemic caused everyone to suffer some level of stress and anxiety; our girlfriends doubled as therapists, and we were quick to return the favor.

The pandemic even helped Gary rekindle a friendship that was starting to fizzle. “It really gave us a chance to see how important we are to one another and how superficial things might make us feel as though we’re not as close. But when it comes down to it, we do have that connection,” she explained.

Choosing your friends wisely

You want people in your corner that act as challengers, cheerleaders and chargers, according to Amuti. Cheerleaders, she said, give you the message through positive reinforcement that “you can do it.” Chargers stimulate you to view roadblocks as opportunities. And challengers shift your perspective and help you stick to decisions.

“I love those three components of friendship because when you have a well-rounded friendship circle, you really are padded and empowered to be the best version of yourself,” she said.

The ER Doctor Thought I Was Overreacting: I Had a Pulmonary Embolism

As told to Liz Sauchelli

I looked the ER doctor in the eye and insisted he give me a CAT scan.

I couldn’t understand his lack of urgency and the way he downplayed the seriousness of the situation. I was there because another doctor had found a huge blood clot in my leg, and 18 years earlier I’d had a blood clot in the same leg and a pulmonary embolism, where blood clots block arteries in the lungs. I tried to tell him that, and about the gene I have that makes me more susceptible to clots, but he didn’t want to hear about it.

I told him about my aunt, who died from a pulmonary embolism on her 31st birthday after gallbladder surgery — while my mom was on the way to pick her up from the hospital. I started to cry.

I’d also brought him an ultrasound taken that morning that showed that multiple veins in my legs were blocked by a large blood clot (known as acute deep vein thrombosis). This meant there was a good chance the clot could break off and form an embolism in another part of my body, like my lungs.

But he refused to look at the report. Instead, he wanted to send me home with blood thinners. He kept insisting I was fine, referencing my blood pressure and heart rate, which were within normal range, and my lack of chest pain.

“How do you know without doing a CAT scan?” I countered. My vitals might’ve been considered normal for someone else, but they were higher than average for me. I’m an athlete. I run six miles or do cardio six times a week and lift weights four times a week. Normal for other people is high for me.

The doctor tried to get me to take medication so I’d go home, but I kept pushing for the test. Finally, he relented, but he told me “I have very sick people here. You’re going to be waiting a very long time.”

I went back to the waiting room where I kept thinking about my aunt. I also flashed back when I had a pulmonary embolism after knee surgery. Back then, the first time I went to the ER, I was sent home after being given an enema because the doctors thought I was constipated. The next day, I woke up in excruciating pain in the lower left side of the back of my ribcage and returned to the ER. The doctor took my vitals. They were fine that day, too.

But then the nurse practitioner spoke up and insisted they do a doppler ultrasound to check my leg for clots. The doctor still refused, and they got into an argument. Finally, she shouted “What the f— do you think it could be then?” I got the test, which found a blood clot. Another test found a large pulmonary embolism in my lung. I spent two weeks in the hospital. That nurse practitioner saved my life.

Now, nearly two decades later, history seemed to be repeating itself.

Two weeks prior, my left leg had started to hurt. Because of my age, 56, and my active lifestyle, there’s usually something sore on my body, so I treated my leg the way I’d treat any other injury. I iced it when it swelled, took ibuprofen and elevated it. The next day, I’d be OK and go running. I was also waking up with chest pain, but I thought it was anxiety and stress brought on by a number of things in my life.

Then, my college roommate came to visit and we started doing high intensity interval training workouts, which included intermittent sprints. I couldn’t keep up with her sprints, which was incredibly strange for me, and I had to stop. After she went home, I decided to rest for a couple of days. Then I woke up on Memorial Day with pain in the back of my calf, behind my knee and on the top of my thigh. I measured the width of both my thighs, and my left was a full inch bigger than my right.

My first thought was that I’d just run three miles instead of six. But as I was trying that on for size, it didn’t make sense to me. There was no reason why one leg should be hurting so much more than the other. And then I thought, “God, what if it’s another blood clot?”

I called a friend who’s a doctor and he encouraged me to be seen. I went to urgent care and asked for a prescription for a doppler test. Next, I went to an ultrasound office. Afterward, the technician told me to get dressed and lie back down until the doctor came in to tell me my results. That’s when I knew something was really wrong.

The doctor told me I had an extensive blood clot from the bottom of my calf to the top of my thigh. I started to cry. “Go straight to the emergency room,” he told me. “This is very serious.”

I followed his instructions — and yet here I was, still waiting, because the ER doctor refused to take my condition seriously.

Finally, I got a CAT scan: There was at least one pulmonary embolism in each of the four quadrants of my lungs. The doctor delivered this news very matter-of-factly and then said “I could still send you home or I could admit you. What do you want to do?” At that point, I said “admit me.” I wanted to be out of his care and immobilized because I knew the risk of a larger clot breaking off and killing me. I spent five days in the hospital, and I will be on a blood thinner for the rest of my life.

They call pulmonary embolisms the silent killer because people who are healthy like me have symptoms that go unnoticed. Trust your body and stand up for yourself when you know something is wrong. If I hadn’t, I could have died.

The Pain Gap: ทำไมความเจ็บปวดของผู้หญิงจึงไม่ได้รับการดูแล

เมื่อ Karen Finney เข้าโรงพยาบาลเพื่อ การผ่าตัดสมองเธอตระหนักดีถึงช่องว่างความเจ็บปวดทางเพศ: ผู้หญิงที่มีความเจ็บปวดได้รับการดูแลและปฏิบัติอย่างจริงจังน้อยกว่าผู้ชายที่มีความเจ็บปวด ผู้หญิงผิวสีจะได้รับผลกระทบรุนแรงยิ่งขึ้น และในฐานะผู้หญิงผิวดำ Finney รู้ว่าการบรรเทาทุกข์จากเนินเขาจะยิ่งสูงยิ่งที่จะปีนขึ้นไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นหลังการผ่าตัดเพื่อเอาเนื้องอกในสมองออก เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก เธอได้รับยาแก้ปวดทุก ๆ สี่ชั่วโมง แต่เธอบอกว่าเธอเริ่มสังเกตเห็นว่าผลของยาจะหมดไป 20 นาทีก่อนเครื่องหมายสี่ชั่วโมง — และจากนั้นพวกเขาจะใช้เวลาอีก 20 นาทีในการเริ่มออกฤทธิ์เมื่อจ่ายอีกครั้ง “ฉันอยู่ในวัฏจักรนี้ [where] ฉันเจ็บปวดมากและมันก็…ขึ้นและลงและขึ้นและลง” Finney เล่าให้ HealthyWomen เมื่อเร็ว ๆ นี้

เมื่อพยาบาลถามว่าเธออยู่ไหน ความเจ็บปวดอยู่ในระดับ 1 ถึง 10, Finney บอกความจริงกับเธอ: อายุ 12 ขวบ แม้ว่าเธอเพิ่งได้รับการผ่าตัดสมองและมีความเสียหายต่อเส้นเสียงของเธอซึ่งทำให้พูดยาก Finney พยายามที่จะสนับสนุนตัวเอง “ฉันบอกว่า ฉันเข้าใจว่าบางคนมีอคติเกี่ยวกับคนผิวดำและระดับความเจ็บปวดของเรา แต่เมื่อฉันบอกว่าฉันอยู่ที่ 12 ใน 10 ฉันไม่ได้พูดเกินจริง” พยาบาลบอกกับเธอว่าเธอเข้าใจและต้องการใช้ประเด็นนี้อย่างจริงจัง จากนั้นเธอก็เสนอโอกาสให้ Finney กรอกรายงานเกี่ยวกับประสบการณ์ดังกล่าว

เมื่อเล่าถึงช่วงเวลานี้ในการเดินทางของเธอ เสียงของ Finney ปกคลุมไปด้วยความเจ็บปวดและน้ำตา เธออยู่ในโรงพยาบาลหลังการผ่าตัดสมองด้วยความเจ็บปวดที่น่าสยดสยองและสิ่งที่เสนอให้เธอคือเอกสาร

ไม่กี่วันหลังการผ่าตัด ในที่สุดเธอก็ได้รับ หยดมอร์ฟีน ที่เธอสามารถควบคุมตัวเองได้ แต่สองสามวันของความทุกข์ทรมานที่ไม่จำเป็นและรุนแรงนั้นติดอยู่กับเธอ

ความเจ็บปวดของผู้หญิงมักถูกมองข้ามหรือไม่เชื่อ

เป็นที่ทราบกันดีว่าถึงแม้ผู้หญิงจะมีประสบการณ์ อาการปวดเรื้อรังมากขึ้น มากกว่าผู้ชาย — ไม่ว่าจะเป็น fibromyalgia, endometriosis, หรือ ไมเกรน — ความเจ็บปวดของพวกเขาได้รับการปฏิบัติน้อยลง ใน แบบสำรวจ HealthyWomen ปี 2019, 45% ของผู้ตอบแบบสอบถามกล่าวว่าพวกเขาไม่คิดว่าผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพของพวกเขาจริงจังกับความเจ็บปวด และมีข้อเท็จจริงอยู่เบื้องหลังความรู้สึกเหล่านั้น: ผู้หญิงที่ประสบความเจ็บปวดคือ มีแนวโน้มที่จะได้รับยาระงับประสาทมากกว่าผู้ชาย แทนการสั่งยาแก้ปวด

ช่องว่างความเจ็บปวดระหว่างเพศขยายไปถึงห้องฉุกเฉิน โดยที่ผู้ชายจะรอโดยเฉลี่ย 49 นาทีก่อนที่จะได้รับยาแก้ปวดในกรณีที่มีอาการปวดท้องเฉียบพลันขณะที่ผู้หญิงรอ เฉลี่ย 65 นาที ในสถานการณ์เดียวกัน ผู้หญิงเท่ากัน เป็นไปได้ครึ่งหนึ่ง เป็นผู้ชายที่จะได้รับยาแก้ปวดหลังการผ่าตัดบายพาสหลอดเลือดหัวใจ

ในกระดาษ”เด็กหญิงผู้ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด: อคติต่อสตรีในการรักษาความเจ็บปวดDiane Hoffman และ Anita Tarzian พบว่า “ผู้หญิงรายงานระดับความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่า มีอุบัติการณ์ของความเจ็บปวดบ่อยขึ้น และความเจ็บปวดในระยะเวลานานกว่าผู้ชาย แต่ยังคงรักษาความเจ็บปวดได้น้อยกว่าในเชิงรุก” แต่สิ่งที่เกี่ยวกับผู้หญิงที่มีความเจ็บปวด ที่ผู้ให้บริการด้านสุขภาพยักไหล่ได้อย่างง่ายดาย?

ดร.ชารอน แอลลิสัน-ออตเทย์, แพทย์อายุรกรรมและสมาชิกของ HealthyWomen’s สภาที่ปรึกษาด้านสุขภาพสตรี (WHAC)กล่าวว่าผู้หญิงมักถูกมองว่าเป็นคนขี้กลัวเวลาที่พวกเขาบ่นถึงความเจ็บปวด “พวกเขาไม่ได้เอาจริงเอาจังขนาดนั้นหรอกหรือ เจ็บหน้าอก และพวกเขากำลังมี กล้ามเนื้อหัวใจตาย หรือพวกมันเพิ่งหักกระดูก” แอลลิสัน-ออตตีย์กล่าว

“มีการรับรู้ของชายร่างใหญ่ที่แข็งแรงที่กล่าวว่าเขาเจ็บปวดโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพให้ความสำคัญมากขึ้นดังนั้นจึงดำเนินการตาม [rather] กว่าผู้หญิงตัวเล็กที่อ่อนแอตรงมุมที่บ่นเรื่องความเจ็บปวด และเธอก็เพิ่งได้รับการผ่าตัดใหญ่เช่นกัน เธอมักจะคิดว่าตัวเองอ่อนแอและไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดหรือพูดเกินจริงถึงระดับความเจ็บปวดของเธอได้”

สมาชิก กศน. อีกคน ดร.ไดเนีย ดังค์ลีย์ซึ่งมีภูมิหลังเกี่ยวกับสุขภาพเด็กของมารดา การคลอดบุตร และการคลอดบุตร กล่าวว่าเป็นเรื่องน่ากังวลที่เห็นว่าความเจ็บปวดของสตรีแตกต่างกันอย่างไร และไม่ได้ระบุรายละเอียดไว้ “มีอคติโดยนัยระหว่างสองเพศเมื่อพูดถึงการจัดการความเจ็บปวด” Dunkley กล่าว

ช่องว่างความเจ็บปวดยิ่งแย่ลงสำหรับผู้หญิงผิวดำ

ใน เรียนปี 2559นักศึกษาแพทย์และผู้อยู่อาศัยครึ่งหนึ่งเชื่อหนึ่งในสามความเชื่อที่ผิดพลาด: “ปลายประสาทของคนผิวดำมีความอ่อนไหวน้อยกว่าคนผิวขาว”; “ผิวคนดำหนากว่าคนขาว”; “เลือดของคนผิวดำแข็งตัวเร็วกว่าคนผิวขาว” Dunkley กล่าวว่าการรับรู้ที่ผิด ๆ เหล่านี้จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขในระหว่างการศึกษาทางการแพทย์และการฝึกอบรมเพื่อไม่ให้เกิดขึ้นต่อไป

จากข้อมูลของ Allison-Ottey การเปลี่ยนแปลงในการรักษาระหว่างผู้หญิงผิวดำกับผู้หญิงผิวขาวบางครั้งสามารถเข้าใจได้ด้วยอคติโดยปริยาย แพทย์หรือผู้ให้บริการด้านสุขภาพอาจไม่ได้เหยียดผิว แต่พวกเขาถูกรายล้อมไปด้วยตราบาปของผู้ป่วยผิวดำที่เข้ามาในห้องฉุกเฉินด้วยพฤติกรรมแสวงหายา Allison-Ottey กล่าวว่า “จริงๆ แล้ว พวกเขากำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และคุณต้องการให้ไทลินอลแรงขึ้นแก่พวกเขา แต่คนเดียวกันในห้องถัดไปที่เป็นคนผิวขาวกำลังได้รับไฮโดรโคโดน”

ถ้าเธอจะแนะนำผู้หญิงคนอื่น Finney บอกว่าเธอจะบอกให้พวกเขาพูดคุยกับแพทย์และวิสัญญีแพทย์ของพวกเขา และสร้างแผนสำหรับการจัดการความเจ็บปวดก่อนจะเข้าสู่การผ่าตัด ถ้าเป็นไปได้ เธอบอกว่า เป็นการดีที่สุดที่จะพาคนที่เข้าใจแผนและสนับสนุนคุณมาด้วย เพราะมันอาจเป็นเรื่องยาก และบางครั้งก็เป็นไปไม่ได้ ที่จะสนับสนุนตัวเองเมื่อคุณเพิ่งได้รับการผ่าตัด และเธอบอกว่า อย่ากลัวที่จะใช้เสียงของคุณ

“จำไว้ว่ามันเป็นสิทธิ์ของคุณที่จะถามคำถามมากเท่าที่คุณต้องการ เพราะคุณสมควรที่จะรู้สึกสบายใจกับแผนนี้” Finney กล่าว “ฉันคิดว่าบางครั้งพวกเราทุกคนอาจรู้สึกหวาดกลัวและคิดว่าแพทย์และพยาบาลรู้ดีที่สุด มันเป็นสิทธิ์ของคุณที่จะถามคำถาม มันเป็นหน้าที่ของพวกเขาที่จะตอบคำถามเหล่านั้น”

Why Talking About Menopause Has Been Taboo for Too Long

By Ranjith Ramasamy, University of Miami

Contrary to myths circulating on social media, COVID-19 vaccines do not cause erectile dysfunction and male infertility.

What is true: SARS-CoV-2, the virus that causes COVID-19, poses a risk for both disorders.

Until now, little research has been done on how the virus or the vaccines affect the male reproductive system. But recent investigations by physicians and researchers here at the University of Miami have shed new light on these questions.

The team, which includes me, has discovered potentially far-reaching implications for men of all ages – including younger and middle-aged men who want to have children.

What the team found

I am the director of the Reproductive Urology Program at the University of Miami’s Miller School of Medicine. My colleagues and I analyzed the autopsy tissues of the testicles of six men who died of COVID-19 infection.

The result: COVID-19 virus appeared in the tissues of one of the men; decreased numbers of sperm appeared in three.

Another patient – this one survived COVID-19 – had a testis biopsy about three months after his initial COVID-19 infection cleared up. The biopsy showed the coronavirus was still in his testicles.

Our team also discovered that COVID-19 affects the penis. An analysis of penile tissue from two men receiving penile implants showed the virus was present seven to nine months after their COVID-19 diagnosis. Both men had developed severe erectile dysfunction, probably because the infection caused reduced blood supply to the penis.

Notably, one of the men had only mild COVID-19 symptoms. The other had been hospitalized. This suggests that even those with a relatively light case of the virus can experience severe erectile dysfunction after recovery.

These findings are not entirely surprising. After all, scientists know other viruses invade the testicles and affect sperm production and fertility.

One example: Investigators studying testes tissues from six patients who died from the 2006 SARS-CoV virus found all of them had widespread cell destruction, with few to no sperm.

It is also known that mumps and Zika viruses can enter the testicles and cause inflammation. Up to 20% of men infected with these viruses will have impaired sperm production.

A new study on vaccine safety

In America, not talking about menopause is a cultural norm that Dr. Mary Jane Minkin is at odds with. Minkin, a leading women’s health expert, clinical professor at Yale University School of Medicine’s Department of Obstetrics, Gynecology, and Reproductive Sciences and member of HealthyWomen’s Women’s Health Advisory Council, is the host of the podcast “menopause: unmuted.”

“There are a lot of barriers to talking about menopause,” Minkin said, pointing out factors contributing to its taboo nature: There is a reluctance to talk about sexual problems and many don’t look positively upon aging.

“You couldn’t call a vagina a vagina on TV until very recently!” Minkin said, adding, “The other issue with menopause is that we go through menopause as we get older, we’re not supposed to get old, because getting old is [considered] a bad thing.”

But Minkin, the second woman to finish Yale’s OB-GYN residency program in 1979, says women need to talk about menopause.

That’s the guiding principle behind “menopause: unmuted,” a podcast sponsored by Pfizer and released last summer. In 20- to 25-minute episodes, women share their often funny, sometimes sad, but always forthright menopause experiences, with Minkin offering her thoughts and explanations along the way.

In a recent conversation with HealthyWomen, Minkin discusses the podcast, its future and the importance of talking about menopause.

The interview has been edited for length and clarity.

HealthyWomen: Tell us the origin story for “menopause: unmuted.”

Dr. Mary Jane Minkin: “Menopause: unmuted” grew out of this broader concept of how to have better conversations with patients. How do we as healthcare professionals learn to communicate better? And how can we help patients communicate better so that they get their points across?

The idea became, “Let’s get the words of women themselves out there to describe what they’re going through. Because there’s not one universal experience of going through menopause.”

We launched in the United States first, and we’ve expanded the series to other countries like Canada and Denmark.

Women in different cultures experience menopause differently, and it’s interesting to hear how other countries talk about menopause.

For example, in Kathie’s story, she’s from Uganda, where age is revered. She talks about her aunties, whom she looked up to. And menopause was something that’s discussed and celebrated. You’re getting older, you’re getting smarter. That’s good. So her experience is different than somebody who goes through menopause thinking, “I’m old.”

HW: In the first season, Susan’s story — having emotional symptoms before physical ones — her desire to have a “pack” of people to talk to and her decision to share her menopause story despite people worrying that she was “exposing” herself, really resonated.

Dr. Mary Jane Minkin: Susan is a career woman and menopause just sort of hit her over the head. We are hoping that women can see from her experience that this is something they can identify with. She is in no doubt that talking helps.

HW: You said “menopause: unmuted” is part of a larger project sponsored by Pfizer, what other work has been done on this topic?

Dr. Mary Jane Minkin: As part of the larger project we had some health literacy experts work directly with women to develop a descriptive guide for women on how to talk about menopause as well as a glossary of terms. After development, the experts then did some research and found women had better knowledge about menopause after reading the guide.

Pfizer’s next goal is to get the guide out to women’s groups to help women communicate with their providers. The problem is — and why I’m delighted to be part of this — the knowledge out there is terrible. Women aren’t educated on the topic of menopause and, to get me on my high horse, neither are clinicians. Eighty percent of OB-GYN residency programs in the United States had no formal menopause curriculum as of 2013. It’s a little bit better now, but not dramatically so.

HW: Why is it important for women to discuss menopause?

Dr. Mary Jane Minkin: Basically, people are not wanting to talk about menopause because it’s a reflection of getting older. Also, we like people to be able to say this isn’t so bad. But I just want people talking. If they can talk about menopause and question what’s going on and how to find relief of symptoms, they may do better.

HW: Could you expand on places that respect aging and how that’s different for women?

Dr. Mary Jane Minkin: I think, in many societies, people tend to respect age and wisdom. If you look at Asian and African societies where elders are considered good, noble folks –– where age is revered — menopausal symptoms are less bothersome. Meaning hot flashes, night sweats and mood changes are less pronounced.

HW: Aside from women going through menopause, are you hoping to reach anyone else with “menopause:unmuted”?

Dr. Mary Jane Minkin: What’s really interesting to me is there’s interest in the podcast among men, which I think is fabulous because, if you can have understanding from a partner, that’s terrific. So I think the inadvertent beneficiaries are guys.

The other group is young women. You may have a 36-year-old coming in and they don’t have a neon sign on their foreheads saying, ”
I’m perimenopausal.” So, it’s up to you to listen and piece it all together for her.

HW: Is there anything else you’d like to highlight?

Dr. Mary Jane Minkin: It’s been a privilege to participate in this project. I think it’s going to help a lot of people.

I should also mention, if somebody is feeling lousy and not getting answers, they can find a menopause expert near them through the North American Menopause Society’s online tool at
menopause.org.

Season 3 of menopause: unmuted will tell stories of menopause from a different perspective.


What is it like to be the partner, family member, friend of a woman experiencing menopause?

Interested in being a voice on the next season of menopause: unmuted?

If you would like to share your story and are interested in finding out more, please visit http://bit.ly/menopauseunmuted3.

Seasons 1 and 2 are available to listen via www.menopauseunmuted.com.

This resource was created with support from Pfizer.

Conversación sobre la salud: ¿Cuáles son mis opciones después de una diagnosis de fibromas?

Este artículo se preparó en asociación con The White Dress Project.

La Dra. Kristen A. Matteson hizo la revisión médica de este artículo.

Los fibromas uterinos son la condición ginecológica más común para mujeres de edad reproductiva. El 80% de todas las mujeres habrán tenido fibromas para cuando cumplan 50 años, los cuales son protuberancias no cancerosas (benignas) que aparecen dentro o fuera del útero de la mujer.

Aunque mujeres que tienen fibromas pequeños o sin síntomas podrían nunca darse cuenta de que los tienen, se estima que el 20% de mujeres con fibromas tendrán síntomas que varían de moderados a severos. Existen algunas opciones para tratar a los fibromas, desde remedios caseros o naturales y prescripciones medicinales a procedimientos quirúrgicos.

Le pedimos a la Dra. Kristen A. Matteson, una ginecóloga obstétrica de la facultad de medicina de Warren Alpert de Brown University y de Women and Infants Hospital, que nos proporcione algunas preguntas que las mujeres deberían hacer a sus médicos (HCP, por sus siglas en inglés) si han tenido un diagnóstico de fibromas.

¿Qué efectos tendrán los fibromas en mis actividades cotidianas tales como el ejercicio, mi vida sexual y mi periodo menstrual?

Depende. Algunas personas ni siquiera tienen síntomas. Solo se dan cuenta que tienen fibromas porque los encontraron en un ultrasonido realizado por otros motivos. El impacto en las actividades cotidianas varía de persona a persona y depende del tamaño, ubicación y número de fibromas uterinos. Su periodo menstrual puede tener sangrado abundante, prolongado y puede incluir coágulos extremadamente grandes, lo cual puede hacer que personas se sientan incómodas al participar en ciertas actividades o dicha situación incluso podría hacer que aquellas personas prefieran quedarse en casa durante esos días. Si ciertas actividades, tales como el ejercicio o las relaciones sexuales, resultan incómodas o dolorosas, hable con su médico sobre opciones de tratamiento.

¿Requieren tratamiento todos los fibromas? ¿Qué pasaría si no obtengo tratamiento?

Los fibromas uterinos son extremadamente comunes con una incidencia del 70% para personas de 54 años o menos que tienen úteros. Solo requerirá tratamientos si tiene síntomas y la mayoría de personas que tienen fibromas nunca experimentan ningún síntoma. Los síntomas pueden resolverse sin ningún tratamiento, especialmente si se encuentra en una etapa cercana a la menopausia, la cual causa una reducción de las hormonas estrógeno y progesterona. Los síntomas también pueden mantenerse estables o pueden empeorar. Todas las personas son diferentes.

¿Cuáles son las opciones de tratamiento y cómo varían con la edad?

Las opciones de tratamiento dependen del tipo de síntomas que tenga (períodos menstruales con sangrado abundante, presión pélvica o ambos), la ubicación de los fibromas uterinos y si usted desea tener hijos. La mejor opción de tratamiento variará en función de sus síntomas, valores, preferencias y expectativas. Por eso es importante conversar con su médico y determinar en conjunto cualquier decisión.

En general, las opciones disponibles de tratamiento incluyen:

¿Qué factores me convertirían en una candidata para cirugía en vez de para un procedimiento no invasivo o mínimamente invasivo?

Factores tales como la ubicación y el tamaño de los fibromas uterinos determinan si una cirugía o un procedimiento no invasivo o mínimamente invasivo es la mejor opción para usted.

¿Cuál es la diferencia entre los tratamientos quirúrgicos (histerectomía versus miomectomía)?

La miomectomía es la remoción de los fibromas y puede hacerse laparoscópica o abdominalmente, o con un tubo delgado e iluminado llamado histeroscopio. La histerectomía es la remoción del útero y puede hacerse vaginal, laparoscópica o abdominalmente.

¿En cuánto tiempo me recuperaré después del tratamiento?

Muchos factores afectan el periodo de recuperación, incluyendo el tipo de cirugía. Usted podrá obtener una mejor estimación sobre cuánto tiempo se demorará su recuperación después de la cirugía hablando con su cirujano sobre sus circunstancias específicas y el tipo de cirugía.

¿Cuáles son las probabilidades de que los fibromas reaparezcan después del tratamiento?

Los fibromas no pueden volver a aparecer una vez que han sido removidos completamente, pero fibromas nuevos pueden aparecer después de tratamientos. La única excepción es la histerectomía, después de la cual no habrá la aparición de nuevos fibromas. Es más posible que haya recurrencia con algunos tipos de fibromas, así que hable con su médico sobre la posibilidad de que su condición sea recurrente. Las mujeres que tienen varios fibromas tienen más posibilidad de que nuevos fibromas aparezcan después de la remoción mediante una miomectomía, pero mujeres que solo tienen un fibroma tienen un índice más bajo de recurrencia.

¿Pueden los fibromas afectar mi embarazo o fertilidad?

Dependiendo de la ubicación de sus fibromas, éstos podrían afectar su capacidad para embarazarse o para mantener su embarazo. La remoción de ciertos fibromas puede mejorar sus probabilidades de quedar embarazada. Pregunte a su médico si sus fibromas podrían interferir con su embarazo o su fertilidad.

Este recurso se preparó con la asistencia de Myovant Sciences y Pfizer.

Health Talk: การสนทนากับผู้ป่วยเกี่ยวกับเนื้องอกในมดลูก

บทความนี้จัดทำขึ้นร่วมกับ โครงการชุดขาว.

NS ลาก. Kristen A. Matteson ได้ทำการตรวจสอบทางการแพทย์ของบทความนี้

NS เนื้องอกในมดลูก เป็นภาวะทางนรีเวชที่พบบ่อยที่สุดสำหรับผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์ เมื่อถึงอายุ 50 ปี ผู้หญิงมากถึง 80% พวกเขาจะพัฒนาเนื้องอกและ 20% ของผู้หญิงเหล่านั้นจะมีอาการก่อกวนหรือทำให้ร่างกายอ่อนแอ

แม้จะมีอุบัติการณ์ของอาการเนื้องอกในมดลูก แต่ประชาชนทั่วไปรู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับปัญหานี้ การขาดการเข้าถึง การศึกษา และทรัพยากร ตลอดจนประสบการณ์เชิงลบในสถานพยาบาล เป็นปัจจัยสำคัญที่เกี่ยวข้องกับจำนวนสตรีที่ดำเนินชีวิตต่อไปโดยไม่ได้รับการวินิจฉัย แม้ว่าผู้ป่วยจะได้รับการวินิจฉัย หลายคนกล่าวว่าพวกเขาไม่ได้รับข้อมูลเพียงพอเกี่ยวกับตัวเลือกการรักษาที่มีให้

คู่มือนี้จะเป็นประโยชน์สำหรับแพทย์ในการสื่อสารกับผู้ป่วยเกี่ยวกับเนื้องอกในมดลูกได้ดีขึ้น เพื่อให้ผู้ป่วยดังกล่าวรู้สึกมีอำนาจในการตัดสินใจในการรักษาโดยพิจารณาจากข้อมูลที่ได้รับ ผู้ป่วยควรไปพบแพทย์ในฐานะหุ้นส่วนที่จะช่วยพวกเขาในการรักษาเนื้องอกของพวกเขาเพื่อให้พวกเขาได้รับการดูแลที่ดีที่สุด

  1. ใช้คำศัพท์และคำที่ผู้ป่วยเข้าใจ. สิ่งสำคัญคือต้องอธิบายคำศัพท์ทางการแพทย์ที่ซับซ้อนเพื่อให้ผู้ป่วยเข้าใจสภาพของเธออย่างเต็มที่ ตัวอย่างเช่น ใช้แผนภาพเพื่อแสดงตำแหน่งของเนื้องอก แทนที่จะระบุคำศัพท์ทางการแพทย์เพื่ออธิบายประเภทของเนื้องอก
  2. พูดอย่างระมัดระวังและชัดเจนและหยุดคำถามเพื่อให้แน่ใจว่าข้อความมีความชัดเจน. รักษาความสามารถของผู้ป่วยในการทำความเข้าใจคำศัพท์ทางการแพทย์ในขณะที่คุณพูดถึงการวินิจฉัยและอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงมีอาการบางอย่าง การฟังในเชิงรุกและให้เวลากับคำถามจะเป็นประโยชน์ในการทำให้แน่ใจว่าผู้ป่วยเข้าใจการวินิจฉัยของเธอและขั้นตอนต่อไปที่ต้องทำ
  3. หลีกเลี่ยงการใช้คำหรือท่าทางที่อาจทำให้เกิดการตื่นตระหนก มีความอ่อนไหวต่อความกังวลที่ผู้ป่วยของคุณแสดงเกี่ยวกับเนื้องอกและผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของพวกเขาอย่างไร ผู้หญิงบางคนอาจไม่มั่นใจในการตั้งครรภ์เมื่อไม่ได้ตั้งครรภ์ การเปรียบเทียบรูปร่างที่เกินขนาดของคุณกับการตั้งครรภ์อาจเป็นผลเสียต่อสตรีที่พยายามหรือไม่สามารถตั้งครรภ์ได้
  4. จดจำผู้ป่วยของคุณฉันรู้ว่าแม้ว่าเนื้องอกจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ไม่เป็นที่ยอมรับสำหรับคุณภาพชีวิตของคุณที่จะได้รับผลกระทบ. อาการเลือดออกหนักและอาการอื่นๆ อาจรบกวนชีวิตประจำวันของผู้ป่วยในแง่ของสังคม อารมณ์ ร่างกาย หรือด้านวัตถุ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งสำคัญคือต้องนึกถึงการรักษาที่สามารถรับมือกับอาการเหล่านี้ได้
  5. สิ่งสำคัญคือต้องรู้และอ่อนไหวต่อวัฒนธรรมของผู้ป่วย รู้จักประชากรที่คุณให้บริการและอ่อนไหวต่อปัญหาต่างๆ เช่น การสบตา อุปสรรคทางภาษา ข้อจำกัดด้านอาหาร ความเชื่อทางศาสนา หากสิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการดูแลสุขภาพ การมีส่วนร่วมของสมาชิกในครอบครัวในการตัดสินใจ และอัตลักษณ์ทางเพศ สิ่งสำคัญคือต้องจำไว้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่มีมดลูกระบุว่าเป็นผู้หญิง การควบคุมน้ำเสียงของคุณอย่างระมัดระวังก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน น้ำเสียงที่ไม่น่าพอใจอาจถูกมองว่าเป็นการขาดความเห็นอกเห็นใจหรือมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้ป่วยกำลังรายงาน ผู้ป่วยจะรู้สึกสบายใจมากขึ้นกับแผนการรักษาเนื้องอกของเธอ หากตอบสนองความต้องการของเธอและปฏิบัติตามแนวทางปฏิบัติทางวัฒนธรรมของเธอ แทนที่จะละเลยหรือเพิกเฉย
  6. ใช้บริการล่ามเมื่อจำเป็น เป็นสิ่งสำคัญที่ผู้ป่วยสามารถเข้าใจธรรมชาติของการวินิจฉัยของเธอ และคำศัพท์บางคำไม่ได้แปลมาจากภาษาอังกฤษโดยตรง การมีล่ามอยู่ด้วยซึ่งสามารถตรวจพบความแตกต่างของการแปลเพียงเล็กน้อยสามารถช่วยให้ผู้ป่วยรู้สึกสบายใจมากขึ้นในการพูดคุยเกี่ยวกับอาการและแผนการรักษาที่เป็นไปได้ของเธอ ซึ่งรวมถึงการติดต่อล่ามภาษามือหากผู้ป่วยมีความบกพร่องทางการได้ยินเพื่อให้แน่ใจว่าข้อความที่ถูกต้องถูกส่งโดยการลงนาม อย่าพึ่งครอบครัวหรือเพื่อนฝูงที่สามารถมากับผู้ป่วยได้เพราะอาจตีความศัพท์ทางการแพทย์ผิดได้
  7. พิจารณาความเสี่ยงอย่างรอบคอบเมื่อจัดการกับปัญหาทางการแพทย์และเมื่อเตรียมแผนการดูแล. คนบางกลุ่ม เช่น ผู้หญิงแอฟริกันอเมริกัน มีความเสี่ยงสูงที่จะเป็นเนื้องอกตามอาการ และสามารถพัฒนาเนื้องอกที่มีขนาดใหญ่ขึ้นได้ด้วยอัตราการเติบโตที่สูงขึ้นในวัยที่อายุน้อยกว่า หากผู้ป่วยของคุณเป็นผู้หญิงผิวสีอายุ 20 ถึง 30 ปีที่มีอาการปวดท้องและมีประจำเดือนมามาก ตรวจดูให้แน่ใจว่าการตรวจของเธอรวมถึงการคัดกรองเนื้องอกและถามผู้ป่วยเกี่ยวกับประวัติครอบครัวของเธอที่เป็นเนื้องอก การวินิจฉัยและการรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ สามารถปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดที่ไม่จำเป็นได้นานหลายปี หากเป็นปัญหาสำหรับผู้ป่วยของคุณ ก็ควรพิจารณาและรักษาอย่างจริงจัง
  8. พิจารณาการเข้าถึงและค่าใช้จ่ายเมื่อส่งต่อผู้ป่วยไปยังผู้เชี่ยวชาญหรือศูนย์การแพทย์อื่น ผู้ป่วยจำนวนมากไม่ได้อยู่ใกล้ผู้เชี่ยวชาญ ไม่มีบริการรับส่งไปยังสำนักงาน หรือประกันสุขภาพเพื่อครอบคลุมการนัดหมายทางการแพทย์ พูดคุยกับนักสังคมสงเคราะห์ในชุมชนเพื่อประสานงานการดูแลและทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานเพื่อให้แน่ใจว่าการขาดการเข้าถึงและค่าใช้จ่ายไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อผู้ป่วยของคุณในการได้รับการดูแลที่มีคุณภาพดี
  9. ให้แน่ใจว่าได้ให้ผู้ป่วยของคุณ ทั้งหมด ตัวเลือกที่มีให้ แพทย์บางคนอาจไม่พูดถึงทางเลือกในการดูแลที่เฉพาะเจาะจง เนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงและปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ยากจนทรัพยากร เช่น ชุมชนในชนบทที่มีโรงพยาบาลขนาดเล็กหรือคลินิกในเมืองที่มีงบประมาณไม่เพียงพอ แต่ผู้ป่วยทุกรายควรตระหนักถึงทางเลือกในการดูแลทั้งหมด . การรักษาที่พวกเขามี นอกจากนี้ผู้หญิงผิวดำยังมี โอกาสสองเท่าเมื่อเทียบกับผู้หญิงผิวขาว จากการตัดมดลูก ซึ่งเกิดขึ้นหลายครั้งในช่วงวัยเจริญพันธุ์ แพทย์ควรเสนอทางเลือกทั้งหมดและระบุว่าเนื้องอกที่ไม่มีอาการอาจไม่ต้องการการรักษาพยาบาลใดๆ แพทย์จะต้องตระหนักถึงขั้นตอนล่าสุด ยาล่าสุด และมาตรการที่ครอบคลุมเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ป่วยของพวกเขาจะได้รับทราบอย่างดี
  10. เตือนผู้ป่วยของคุณเกี่ยวกับการรักษาความลับระหว่างคุณและพวกเขาเพื่อให้พวกเขาได้พักผ่อนอย่างสบายใจโดยรู้ว่าความกังวลเรื่องสุขภาพ การวินิจฉัย และคำถามของพวกเขาจะถูกเก็บเป็นความลับอย่างสมบูรณ์. การตีตราทางสังคมและความเป็นส่วนตัวเป็นอุปสรรคสำคัญในพื้นที่ชนบทซึ่งแทบไม่มีการเปิดเผยตัวตน การสร้างความไว้วางใจและความเป็นส่วนตัวจะช่วยให้ผู้ป่วยรู้สึกสบายใจมากขึ้นในการพูดคุยเกี่ยวกับอาการและการวินิจฉัยของเนื้องอก
  11. ถ้าเป็นไปได้ ให้บริการทางการแพทย์เสมือนเพื่อขจัดอุปสรรคที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งและระยะทาง. แม้ว่าการนัดหมายแบบเห็นหน้ากันจะมีความจำเป็นสำหรับอัลตราซาวนด์และขั้นตอนอื่น ๆ การอภิปรายเกี่ยวกับอาการของเนื้องอกและการนัดหมายติดตามผลหลังการรักษาสามารถทำได้โดยใช้อินเทอร์เน็ตหรือโทรศัพท์ ขึ้นอยู่กับแผนประกันสุขภาพ การนัดหมายทางการแพทย์เสมือนจริงช่วยให้ผู้ป่วยที่อาจไม่ได้รับการรักษาดีขึ้นได้ คลินิกเคลื่อนที่ควรได้รับการอำนวยความสะดวกในชุมชนที่ไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรทางเทคโนโลยีได้ การมีแพทย์เข้ามาหาผู้ป่วยไม่เพียงแต่จะเพิ่มความสะดวกสบาย แต่ยังช่วยให้เข้าถึงผู้ป่วยได้มากขึ้นด้วย

แหล่งข้อมูลนี้จัดทำขึ้นโดยได้รับความช่วยเหลือจาก Myovant Sciences และ Pfizer

2021 HealthyWomen Annual Event

Celebrating Women’s Health, Research, and Innovation

Thursday, October 7, 2021
4:00-7:00 p.m. EDT
The Dupont Circle Hotel
1500 New Hampshire Ave NW, Washington D.C. 20036

Attire: Cocktail

Our in-person gathering will be an evening to remember, hosted by Emmy award-winning journalist Barbara Harrison. We’re grateful to have you and esteemed leaders in the healthcare field join HealthyWomen in celebrating advancements in women’s health.

Program:

Welcome
Elizabeth Battaglino, RN

President and Chief Executive Officer
HealthyWomen

Breakthrough Award: Honoring the Biopharmaceutical Industry’s Rapid and Extraordinary Response in Discovering Covid-19 Vaccines as well as Treatment
Presented by John Whyte, M.D., MPH
Chief Medical Officer
WebMD

Accepting on behalf of PhRMA: Stephen J. Ubl
President and Chief Executive Officer
Pharmaceutical Research and Manufacturers of America

Pinnacle Award: Honoring a Career of Outstanding Accomplishments in Advocacy and Alliance
Presented by Elizabeth Battaglino, RN,

President and Chief Executive Officer
&
Phyllis E. Greenberger, MSW,
Senior Vice President of Science and Health Policy
HealthyWomen

Recipient: Janet McUlsky

Special Guest
Congresswoman Rosa DeLauro

United States Representative

Addressing the Importance of Women’s Health and Advancements in Research and Innovation
Valerie Palmieri
President and Chief Executive Officer
Aspira Women’s Health

Highlighting Women in STEM and Groundbreaking Research
Amy Millman
President
Springboard Enterprises

Catherine Liao

Co-Founder & Chief Executive Officer
Blumio

Danielle Azoulay

Vice
President of CSR and Sustainability
L’Oreal USA

Closing Remarks

Christine Verini, RPh

Chief Operating Officer
CancerCare
Chair, Board of Directors
HealthyWomen

Beth Battaglino, RN
President and Chief Executive Officer
HealthyWomen

Barbara Harrison
Emmy award-winning journalist

John Whyte, M.D., MPH
Chief Medical Officer
WebMD

Stephen J. Ubl
President and Chief Executive Officer
Pharmaceutical Research and Manufacturers of America

Phyllis E. Greenberger, MSW
Senior Vice President of Science and Health Policy
HealthyWomen

Congresswoman Rosa DeLauro
United States Representative

Valerie Palmieri
President and Chief Executive Officer
Aspira Women’s Health

Amy Millman
President
Springboard Enterprises

Catherine Liao
Co-Founder & Chief Executive Officer
Blumio

Danielle Azoulay
Vice President of CSR and Sustainability
L’Oreal USA

Christine Verini, RPh
Chief Operating Officer
CancerCare

Chair, Board of Directors
HealthyWomen












Conversación sobre la salud: Preguntas para su médico sobre la dermatitis atópica

La Dra. Elizabeth Liotta hizo la revisión médica de este documento

El tipo más común de eccema, la dermatitis atópica (AD, por sus siglas en inglés) es una enfermedad inflamatoria crónica que causa manchas rojas acompañadas de comezón en todo el cuerpo. Más de 16.5 millones de adultos y 9.6 millones de niños padecen de AD en Estados Unidos.

Aunque la AD afecta a mujeres y a hombres, cambios hormonales durante los años reproductivos hacen que la condición sea más predominante en las mujeres. Además, las mujeres que tienen niños con AD a menudo asumen el papel de cuidadoras, brindando apoyo al bienestar físico y emocional del niño mientras lidian con citas médicas y asuntos relacionados con los seguros médicos.

La AD es más grave que una simple condición de la piel, es una enfermedad compleja que tiene un gran impacto en la salud física y mental. HealthyWomen pidió a la Dra. Elizabeth Liotta, una dermatóloga y miembro del Consejo de asesoría de la salud de la mujer que sugiera preguntas que debería hacer a su médico si usted o un ser querido padece de AD.


¿Cómo puedo distinguir a la AD de otros tipos de eccema o de otras condiciones de la piel?

Por qué es importante esta pregunta:

La dermatitis atópica es un tipo de eccema que es comúnmente asociado con piel sensible, alergias (incluyendo alergias alimenticias severas) y asma. Un diagnóstico certero de AD puede ayudar a determinar el mejor plan de acción y a obtener más información sobre cualquier condición médica concomitante.

¿Pueden niños y adultos desarrollar AD incluso si no nacieron con esa condición?

Por qué es importante esta pregunta:

La AD es una condición hereditaria, así que no puede desarrollarla si no la heredó. Sin embargo, podría aparecer a diferentes edades. La naturaleza hereditaria de la AD resalta la importancia de saber sus antecedentes familiares en lo que se refiere a esta condición, para que pueda estar atento de señales en su cuerpo y en el de sus niños.

¿Existen factores desencadenantes que puedan ocasionar que hayan brotes de AD?

Por qué es importante esta pregunta:

Puesto que la AD tiene una relación con alergias, es necesario saber cuáles factores ambientales, tales como alimentos, polen, caspa animal, jabones o detergentes, podrían desencadenar sus síntomas con el fin de evitar brotes. Usted y su médico también pueden hablar sobre los efectos emocionales de la AD y sobre cómo el estrés y la ansiedad podrían desencadenar sus síntomas.

¿Es la AD una condición crónica?

Por qué es importante esta pregunta:

Es importante entender que la AD es una condición crónica puesto que las personas que la padecen siempre tendrán la posibilidad de tener brotes. “Esto desaparece en la mayoría de niños con el tiempo, pero esta condición está asociada con piel sensible”, dijo la Dra. Liotta. “Y la AD a veces reaparece durante la adultez”.

¿Por qué es importante que yo trate de controlar mi condición incluso después de meses o años desde el último brote?

Por qué es importante esta pregunta:

Cualquier plan de tratamiento que usted considere con su médico debería incluir el tratamiento de AD aguda, cuando esté teniendo brotes, así como medidas de prevención y control. Si usted deja de controlar su AD debido a que no está experimentando síntomas, usted podría terminar desencadenando un brote.

¿Puede el estrés afectar la AD?

Por qué es importante esta pregunta:

La Dra. Liotta dice que el estrés agrava todas las condiciones de la piel lo cual incluye la AD. El estrés puede causar brotes que, a su vez, causarán incluso más estrés, lo cual resultará en un círculo vicioso. Usted y su médico pueden hablar sobre cómo controlar su estrés para que no empeore su AD.

¿Cuáles son mis opciones de tratamiento? ¿Existe algún producto nuevo disponible para tratar la AD?

Por qué es importante esta pregunta:

La Dra. Liotta sugiere que pregunte a su médico sobre cremas protectoras sin esteroides, las cuales ayudan a proteger y a sanar la piel. “El uso de cremas protectoras sin esteroides previene la aparición de brotes y el uso excesivo de esteroides tópicos”, dijo ella. Agregó que existe una terapia nueva a base de inyecciones que puede reducir significativamente la comezón y los brotes.

¿Se están realizando ensayos clínicos para personas con AD?

Por qué es importante esta pregunta:

Los ensayos clínicos evalúan si medidas tales como medicamentos pueden tratar enfermedades y condiciones médicas en una forma segura y efectiva. Los ensayos clínicos pueden ser transformadores, especialmente en situaciones en las cuales una persona ya ha tratado todas las opciones de tratamiento disponibles sin éxito. Si existe algún ensayo clínico que se esté realizando con personas que padecen de AD, usted y su médico podrían conversar sobre la posibilidad de que usted sea un candidato para dicho ensayo.

¿Cuáles son las señales de una infección de la piel?

Por qué es importante esta pregunta:

La Dra. Liotta dice que las personas que padecen de AD tienen un mayor riesgo de infecciones bacterianas, fúngicas y virales. Rupturas en la piel causadas por degradaciones, resquebrajamientos y rascados podrían permitir el ingreso de organismos peligrosos al cuerpo. Es importante reconocer las señales de infección tales como eritemas (enrojecimiento de la piel), hinchazones y dolor a la palpación para que sepa cuando obtener tratamiento.

¿Cómo cambiará mi AD con el paso del tiempo?

Por qué es importante esta pregunta:

Las personas que padecen de AD en remisión podrían volver a tener síntomas con el paso del tiempo. “La AD puede rebrotar cuando envejecemos puesto que nuestra piel se vuelve cada vez más seca con el tiempo”, dijo la Dra. Liotta. Algunos medicamentos del colesterol también podrían agravar la AD. Cambios hormonales también podrían causar rebrotes de AD, así que mujeres podrían experimentar síntomas antes de sus períodos menstruales así como durante el embarazo y la menopausia.

¿Cómo puedo controlar el costo del tratamiento de mi AD? ¿Tiene consejos sobre cómo lidiar con asuntos relacionados con los seguros médicos?

Por qué son importantes estas preguntas:

Las cuentas médicas y los seguros pueden ser temas complicados que causan confusión y frustración para las personas que están tratando de identificar formas de cómo pagar por el tratamiento que necesitan. Su médico podría ayudarle a lidiar con los procesos del seguro tales como autorizaciones previas (PA, por sus siglas en inglés) que a veces son necesarias para que la compañía de seguros pague por ciertos tratamientos.

En mi calidad de cuidador de un niño que padece de AD, ¿hay algo que pueda hacer para manejar de mejor forma la atención de mi niño?

Por qué es importante esta pregunta:

Esta pregunta es buena porque el médico de su niño podría ser una fuente crucial de información útil para distinguir la realidad y la ficción en lo que se refiere a AD. Un médico también puede guiarle para implementar tratamientos que se basen en evidencia científica y podría compartir recursos con usted para ayudarle con temas relacionados con los costos y con los seguros. Puesto que el cuidado de un niño con AD puede ser agotador desde el punto de vista físico y emocional, también podría preguntar al médico de su niño sobre grupos de apoyo para cuidadores.

Este recurso se preparó con el apoyo de Regeneron y Sanofi Genzyme.