Being Vaccinated Doesn’t Mean You Must Go Maskless. Here’s Why.

Bernard J. Wolfson, Kaiser Health News

For more than a year, public health officials have repeatedly told us that masks save lives. They’ve warned us to keep our distance from our neighbors, who’ve morphed into disease vectors before our eyes.

Now they are telling us that if we’re vaccinated, we no longer need to wear masks or physically distance ourselves in most cases — even indoors. To many people, myself included, this seems hard to reconcile with so many long months of masking and physical distancing and sacrificing our social lives for fear of covid-19.

What is an anxious, pandemic-weary (and wary) soul to do?

First, it’s important to stress that the dramatic rollback of mask-wearing and physical distancing recommended last month by the Centers for Disease Control and Prevention — a policy California has adopted starting Tuesday as part of a broader reopening — applies only to people who have been fully vaccinated.

Even if you are vaccinated, though, you don’t need to change your behavior one iota if doing so makes you uncomfortable.

“Nothing in the CDC guidelines says to stop wearing a mask,” says Dr. José Mayorga, executive director of the UCI Health Family Health Centers. “It’s a recommendation, but if you choose to wear one, that’s OK. You shouldn’t be stigmatized.”

Mayorga has lost five relatives to covid, including a favorite aunt, and he knows from personal experience how hard it can be to rush back into so-called normalcy.

“Many people have not been directly impacted by covid,” he says. “But for those of us who have been, it’s natural to have concern or fear, thinking, ‘Oh, I can take my mask off? But is it really safe?'”

Some people are just cautious by nature and won’t be rushing to jettison their masks and rub elbows with unmasked strangers. “I know that, realistically, I can do pretty much anything once I’m fully vaccinated, but mentally it’s scary,” says 36-year-old Sacramento resident Shannon Albers, who got her second dose of the Pfizer vaccine on May 27. “It’s going to be weird, after a year of them drilling into us ‘Wear a mask, wear a mask, wear a mask,’ to be around a bunch of people who aren’t wearing masks.”

Early in the pandemic, the CDC said masks were not necessary. Then, it changed its guidance so emphatically that masks became an indispensable part of our wardrobes. Now the advice has changed again.

“For scientists, it is very understandable that there is this revision of recommendations based on new research,” says Roxane Cohen Silver, a professor of psychology, public health and medicine at the University of California-Irvine. “But for the general public, that could sound very confusing.”

Early on, many people feared catching the coronavirus from surfaces and even disinfected groceries before putting them away. Now, the virus is believed to spread mainly through the air, and the notion of spraying or wiping down everything you bring into the house seems silly.

We don’t know how long the vaccines’ protection lasts, but it is increasingly clear that being vaccinated reduces the risk of infecting others.

“Vaccinated people have very little risk of infection; they can do what they want to do,” says Dr. George Rutherford, a professor of epidemiology at the University of California–San Francisco. “I think we’re in pretty good shape, and I think it’s going to be pretty much a disease-free summer.”

In California, the rate of positive covid tests has dropped from a seven-day average of over 17% in early January, at the peak of the winter surge, to under 1% now. The number of hospitalized covid patients statewide has fallen from over 22,000 to below 1,300 in the same period.

Around 46% of Golden State residents have been fully vaccinated, lagging behind numerous other states but ahead of the national rate of just under 43%. Some millions more have built up immunity after a covid infection.

As more people get protection, the covid virus finds fewer susceptible bodies, further reducing transmission and producing a downward spiral in the number of cases.

If you are indoors with other people you know to be vaccinated, you can dispense with masks. Want to cook dinner for a group of vaccinated friends you haven’t seen for several months? Carpe diem — and don’t worry about wearing masks or sitting spaced apart.

But if you are in a mixed crowd — say, a grocery store — and don’t know who’s vaccinated, wear a mask, even though your personal risk is low. If the workers are wearing masks, it’s a matter of respect to wear one yourself. Some people may be nervous about being there — those who are immune-compromised, for example, or can’t get vaccinated for some other health reason — and they won’t know if you’ve had your shots.

“Forget about the medical benefit,” says Bradley Pollock, associate dean for Public Health Sciences at the UC-Davis School of Medicine. “If you are wearing a mask, people who are not vaccinated don’t need to feel uncomfortable around you. So, it’s kind of a courtesy issue.”

The presence of children is another good reason to mask up. Most kids ages 12 to 16 haven’t been vaccinated yet, and those under 12 can’t be, yet. They’ll probably have to wear masks in school this fall.

And though children have not been hit by covid nearly as hard as adults, and are not efficient transmitters of the virus, thousands of kids have been hospitalized with it nonetheless — including about 4,000 nationwide diagnosed with a frightening multisystem inflammatory syndrome.

Mayorga, who is fully vaccinated and has young children, says he wears a mask “to protect them and to model good behavior.”

Public health experts agree that vaccinating as many people as possible, including children, is the way out of the pandemic.

But the rate of vaccinations has slowed recently. One of the biggest contributions you can make to the public good right now is to get vaccinated — and help others do the same.

Some people aren’t vaccinated because they lack mobility and can’t get to an appointment. Check in with elderly neighbors, and if they haven’t been vaccinated and need a ride, offer to drive them. You can also check with your local department on aging, community groups that serve the elderly, public health agencies or hospitals to ask if they are seeking drivers.

Perhaps the biggest impact you can have is persuading friends and loved ones to get the vaccine – and then urging them to persuade others.

If they think the vaccines were rolled out too fast to be safe, tell them that related coronavirus vaccine research has been going on for more than a decade. Point out that hundreds of millions of covid shots have now been given and serious side effects are rare — and are being carefully monitored by officials.

You might also need to rebut the widespread notion that the vaccine could suddenly produce some terrible, unforeseen health impact a few years down the road. “That just doesn’t happen,” Pollock says.

Expect to encounter resistance at first, but be persistent. It can take numerous conversations to assuage anxieties, but your close friends will listen.

“If your best friend tells you they did this, that’s highly influential — more than some talking head,” Pollock says.

This story was produced by KHN, which publishes California Healthline, an editorially independent service of the California Health Care Foundation.

Subscribe to KHN’s free Morning Briefing.

KHN (Kaiser Health News) is a national newsroom that produces in-depth journalism about health issues. Together with Policy Analysis and Polling, KHN is one of the three major operating programs at KFF (Kaiser Family Foundation). KFF is an endowed nonprofit organization providing information on health issues to the nation.

Bringing Joy Back to the Classroom and Supporting Stressed Kids – What Summer School Looks Like in 2021


By Raphael Travis Jr., Texas State University; Kathleen Lynch, University of Connecticut; Kathy Hirsh-Pasek, Temple University; Naomi Polinsky, Northwestern University, and Roberta Golinkoff, University of Delaware

Already 62% of parents believe their children are behind in learning, according to a survey conducted by the National PTA and Learning Heroes. The transition from in-person to remote learning in 2020 has disrupted students’ academic work. We’ve assembled a panel of academics to talk about how summer schools should be supporting students this year. Here, five experts explain what summer school does, and why it may look very different this year.

Does voluntary summer school work?

Kathleen Lynch, assistant professor of learning sciences, University of Connecticut

Summer school programs help children get better at both reading and mathematics. Students who attend summer school tend to have higher test scores than those who don’t, which means that offering voluntary summer programs is likely to help students catch up from pandemic-related learning slowdowns. And summer learning programs may also improve outcomes beyond test scores, such as by helping students to recover course credits.

Summer learning programs work best when the reading instruction uses research-based strategies such as guided oral reading and modeling approaches to reading comprehension, and when daily time is given to math.

Sports, extracurricular clubs and field trips can improve attendance at summer school programs – a necessary ingredient for learning.

Summer programs can and should also create hands-on learning activities to build personal and social skills that will help children during the school year. For example, one summer program, in which students in Baltimore worked in teams to build robots while also learning math, improved school attendance during the following academic year.

What should summer school look like after a year of the pandemic?

Roberta Golinkoff, professor of education, University of Delaware; Kathy Hirsh-Pasek, professor of psychology, Temple University and the Brookings Institution; Naomi Polinsky, doctoral candidate in cognitive psychology, Northwestern University

Summer school is the perfect time to return joy to classrooms with educational games, physical activity and inviting children to talk and participate. This year in particular, it’s a chance to reimagine what the regular school year will look like, and make sure it meets kids’ academic and social needs after many months of the pandemic.

Blending the fun of summer camp with summer school allows us to put the best science to work for children – and teachers. Playful learning that is active, engaging, meaningful, socially interactive and fun can reignite a love of learning along with promoting strong teacher-student relationships.

The Department of Education is aligned with this vision of what summer school can be for children – an active and interactive experience that enriches 21st-century skills like collaboration, communication, content, critical thinking, creative innovation and confidence, or the “6Cs.” When children work together to figure out which butterflies are local, they are engaging in collaboration, communication and content. When they investigate whether a moth is the same as a butterfly, they are using critical thinking. And when they present their findings to the class, they are using creative innovation and building their confidence.

Summer school can have a rich curriculum and still cultivate the skills that children will need to succeed in a world where knowing how to solve problems, beyond just knowing the answer, is of critical importance. Indeed, children learn best when they are actively engaged with the material.

When material to be learned is meaningful and linked to children’s lives, it is also easier to learn. And children love to be socially interactive and learn with their peers. Learning should be iterative so it can be revisited and tied in with new learning. These learning principles increase children’s learning by increasing their agency and making the learning “stick.”

What challenges will summer school teachers face this year?

Raphael Travis Jr., professor of social work, Texas State University

Teachers may not be prepared to address the social and emotional needs of children, needs that have always existed but will play an important role this summer if children are to attend summer school.

In summer programming meant to support the social and emotional needs of youth, the phenomenon of “summer strain” was introduced to highlight the student stress and mental health concerns that continue to affect student lives throughout the summer, without the added buffer of school structure and support. This contrasts with the idea of summer slide or summer slump, which focuses on perceived academic losses during summer months.

One strategy using hip-hop culture allows youths to shape the direction of activities by exploring, researching and processing emotional themes of importance to them, such as strained relationships or overcoming life challenges. Next, they are able to make music that discusses these themes and possible solutions, for themselves or for others.

Of course, the circumstances that produce summer strain have occurred on an even larger scale during the COVID-19 pandemic. This includes reduced activity, loneliness and social isolation, family stress, and limited access to food and mental health services.

Health care claims for teenagers increased substantially between April 2019 and April 2020, reflecting significant increases in anxiety, depression and substance use disorders. Girls, LGBTQ+ youth and children from minority racial or ethnic groups have been particularly affected.

I believe we must take meaningful steps to refocus summer school programs beyond academics to address these challenges.

[Over 106,000 readers rely on The Conversation’s newsletter to understand the world. Sign up today.]The Conversation

Raphael Travis Jr., Professor of Social Work, Texas State University; Kathleen Lynch, Assistant Professor of Learning Sciences, University of Connecticut; Kathy Hirsh-Pasek, Director of the Infant Language Laboratory, Temple University; Naomi Polinsky, PhD Candidate, Northwestern University, and Roberta Golinkoff, Professor of Education, University of Delaware

This article is republished from The Conversation under a Creative Commons license. Read the original article.

15 นาทีกับ Debbie Dingell สภาคองเกรสหญิง

สภาคองเกรส Debbie Dingell เป็นผู้สนับสนุนสตรีและเด็กมาช้านาน เธอเป็นผู้ก่อตั้งและอดีตประธานศูนย์ข้อมูลสุขภาพสตรีแห่งชาติและ Children’s Inn ที่สถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH); ประสบความสำเร็จในการต่อสู้เพื่อให้ผู้หญิงรวมอยู่ในการวิจัยด้านสุขภาพที่ได้รับทุนจากรัฐบาลกลาง และสนับสนุนให้ตระหนักมากขึ้นในประเด็นที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับสุขภาพของผู้หญิง รวมทั้งมะเร็งเต้านมและสุขภาพหัวใจของผู้หญิง จึงเป็นเรื่องที่น่าตกใจเมื่อพบว่าตัวเองถูกนำตัวเข้ารับการผ่าตัดฉุกเฉิน เมื่อเร็ว ๆ นี้เธอได้พูดคุยกับ Jaimie Seaton หัวหน้าบรรณาธิการของเราเกี่ยวกับประสบการณ์ของเธอและหัวข้อที่เธอรู้สึกอย่างมากเกี่ยวกับ: การดูแลสุขภาพ

การถอดเสียงได้รับการแก้ไขเล็กน้อยเพื่อความชัดเจนและความยาว

ผู้หญิงสุขภาพดี: ในเดือนพฤษภาคม คุณถูกรีบเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อรักษาแผลในกระเพาะ คุณอธิบายสั้น ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น?

สภาคองเกรส Dingell: ฉันมีสัปดาห์เต็ม ฉันเคยให้ประธานาธิบดีมาเยี่ยมเขตของฉัน เคยอยู่ในการประชุมที่สำคัญหลายครั้ง และฉันกำลังกลับบ้านที่มิชิแกน เราเสร็จสิ้นเซสชั่น และฉันตื่นนอนเวลา 03:00 น. ในเช้าวันศุกร์ และฉันก็เจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ [pain]. ลำไส้ของฉันถูกไฟไหม้ ฉันคิดว่ามันเป็นแก๊ส ฉันเอาบ้าง [anti-gas] ยาเม็ด ฉันพยายามดื่มน้ำ อาบน้ำอุ่น และไม่มีอะไรจะทำให้ดีขึ้น ฉันจึงโทรหาหมอเมื่อคลินิกเปิดทำการ และพวกเขาบอกฉันว่าฉันต้องไปห้องฉุกเฉิน ฉันไปและเข้ารับการผ่าตัดภายในสองสามชั่วโมงเพราะปรากฎว่าฉันมีอาการ แผลพุพอง และ เยื่อบุช่องท้องอักเสบ.

ผู้หญิงสุขภาพดี: ว้าว. มันวิเศษมากที่แค่พูดกับคุณทางโทรศัพท์ก็รู้ว่าเป็นเรื่องฉุกเฉิน คุณรู้หรือไม่ว่าอะไรทำให้พวกเขาเข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์นี้

ส.ส.ดิงเกล: ฉันไม่คิดว่าเธอคาดหวังให้ฉันเข้ารับการผ่าตัดเร็วขนาดนั้น แต่เธอถามคำถามสองสามข้อกับฉันและบอกว่าคุณต้องไปห้องฉุกเฉิน น่าสนใจ เพื่อนของฉันที่ไม่เคยโทรหาฉันในตอนเช้า และใครเป็นหมอโทรมา และเขาถามคำถามสองสามข้อกับฉันแล้วพูดว่า “คุณมีแผลพุพอง” เมื่อฉันอยู่ที่โรงพยาบาล แพทย์ทุกคนที่ตรวจฉันรู้ทันทีว่าฉันมีแผลพุพอง พวกเขายังคงเอ็กซเรย์และสแกน CAT เพื่อยืนยัน แต่ฉันถูกนำตัวเข้าผ่าตัดอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงสุขภาพดี: คุณและแพทย์ของคุณเชื่อว่าแผลในกระเพาะอาหารของคุณเกิดจากการใช้ยาที่จำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์มากเกินไป ในกรณีนี้คือไอบูโพรเฟน ฉันรู้ว่าคุณได้พูดถึงอันตรายของการใช้ยาฝิ่นแล้ว คุณมีความคิดหรือไม่ว่ายาที่ไม่ต้องสั่งโดยแพทย์อาจเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพได้เช่นกัน?

สภาคองเกรส Dingell: ฉันเกลียดคำว่า “overuse” เพราะมันทำให้ดูเหมือนคุณกำลังคำนวณอยู่ และฉันไม่รู้ว่าไอบูโพรเฟนจะมีผลข้างเคียงแบบนี้ได้ แพทย์ของฉันบอกฉันว่าฉันควรดูปริมาณของไอบูโพรเฟนที่ฉันกินเข้าไป แต่ฉันไม่มีอาการใดๆ ฉันไม่ปวดท้อง ฉันไม่รู้เลยว่าฉันมีปัญหาจนกระทั่งเช้าวันศุกร์

ผู้หญิงสุขภาพดี: ฉันอ่านเจอมาว่าหมอเตือนคุณว่าอย่ากินไอบูโพรเฟนมาก หากสิ่งนี้ถูกต้อง คุณจะทำอะไรต่างจากเมื่อรู้ว่าตอนนี้คุณรู้อะไร

ส.ส.ดิงเกล: พวกเขาบอกให้ฉันระวังหากฉันเริ่มปวดท้อง ฉันก็เลยสนใจแต่ฉันไม่มีอาการ

ผู้หญิงสุขภาพดี: คุณต้องการให้ผู้อ่านของเรารู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณและอันตรายของยาที่ไม่ต้องสั่งโดยแพทย์?

สภาคองเกรส Dingell: เป็นคนที่คอยเตือนคนมานานแล้วเรื่องอันตรายของยาเสพติดอย่าง oxycodone แต่เราคิดว่าถ้าเราทานยาที่จำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์ เราก็โอเค และความจริงของเรื่องนี้ก็คือยาที่จำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์ก็มีผลข้างเคียงเช่นกัน เราต้องแจ้งให้ผู้บริโภคทราบ ตอนนี้ฉันได้ยินเรื่องราวของผู้คนมากมายตั้งแต่เรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉันในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันรู้จักคนที่เลื่อนการผ่าตัดหัวเข่าไปและกำลังกินไอบูโพรเฟนและเสียไตเพราะมันส่งผลต่อไตของคุณด้วย และยาหลายชนิดส่งผลต่อตับของคุณ ดังนั้นถ้าเรามีอาการปวดอย่างที่ฉันเป็น — คุณก็รู้ ของฉันมาจากการติดเชื้อที่กราม — เราจำเป็นต้องรู้ว่ามีผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น เราต้องพูดคุยกับแพทย์ของเราเกี่ยวกับมัน และเราจำเป็นต้องตระหนักและมีสติ ว่าเราใช้ไปเท่าไหร่และผลข้างเคียงจะเป็นอย่างไร

ผู้หญิงสุขภาพดี: ฉันต้องการเปลี่ยนเกียร์และพูดคุยเกี่ยวกับสุขภาพของผู้หญิงโดยทั่วไป คุณเป็นผู้สนับสนุนด้านสุขภาพของผู้หญิงมาเป็นเวลานาน แม้จะมีความก้าวหน้าในหลาย ๆ ด้าน แต่ผู้หญิงก็ยังมีบทบาทน้อยในการทดลองทางคลินิกโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้หญิงผิวสี. ความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับสถานะปัจจุบันและสิ่งที่ต้องทำคืออะไร?

สภาคองเกรส Dingell: ฉันช่วยก่อตั้งศูนย์ข้อมูลสุขภาพสตรีแห่งชาติและรู้สึกกังวลมากเมื่อพบว่าผู้หญิงไม่ได้ถูกรวมอยู่ในการวิจัยที่ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลกลางเพราะเรามีฮอร์โมน ฉันทำงานมาอย่างยาวนานและหนักหน่วงเพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น ผู้คนต่างกังวลว่าผู้หญิงอาจจะตั้งครรภ์ แต่นั่นก็ใช่เลย ทำไม เราจำเป็นต้องรวมผู้หญิงไว้ในการศึกษาวิจัยเหล่านี้ เราจึงทราบผลกระทบ

ผู้คนต่างระมัดระวัง พวกเขาไม่ต้องการทำร้ายระบบสืบพันธุ์ของผู้หญิงหรือทารกหากผู้หญิงตั้งครรภ์ แต่เราต้องเข้าใจว่า 50% ของประชากรเป็นผู้หญิง และร่างกายของเราแตกต่างจากผู้ชาย และเราจำเป็นต้องรวมอยู่ในการทดลองเหล่านี้ ดังนั้น ฉันเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งมากเกี่ยวกับความจำเป็นในการต่อสู้ต่อไปเพื่อให้มีผู้หญิงเข้าร่วมการทดลองเหล่านี้มากขึ้น และเราจำเป็นต้องรู้ว่าเราเป็น 50% ของประชากร เราจำเป็นต้องเข้าใจว่าผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากยาที่ใช้ในการวิจัย ฯลฯ อาจส่งผลต่อร่างกายของเราอย่างไร

ผู้หญิงสุขภาพดี: โควิด -19 เปิดเผยว่าเรายังมีหนทางอีกยาวไกลในการจัดการกับความไม่เท่าเทียมทางสุขภาพในประเทศนี้อีกครั้ง โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับผู้หญิงและผู้หญิงผิวสี คุณคิดว่าบทเรียนใดที่ชุมชนด้านการดูแลสุขภาพและสังคมโดยรวมสามารถนำไปได้บ้าง

สภาคองเกรส Dingell: ฉันคิดว่าโควิดส่องให้เห็นความเหลื่อมล้ำในระบบการรักษาพยาบาลของเรา ฉันเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งและเป็นผู้นำของ Medicare for All เพราะฉันคิดว่าคนจำนวนมากเกินไป เมื่อพวกเขาต้องไปพบแพทย์ ก็ไม่สามารถไปได้ และฉันหวังว่าเราจะเห็นแสงสว่างบนความแตกต่างเหล่านี้ในช่วง Covid-19 และเราสามารถมารวมกันได้ ฉันเป็นคนที่เชื่ออย่างแรงกล้าว่าถ้าคุณอาศัยอยู่ในประเทศนี้และป่วย คุณควรไปพบแพทย์และรับยาที่ต้องการ

ผู้หญิงสุขภาพดี: HealthyWomen ล่าสุด ได้จัดสัมมนาออนไลน์ เกี่ยวกับแผนงาน American Jobs Plan และ American Families Plan ของ Biden ที่มีต่อการดูแลสุขภาพของผู้หญิง แผนของไบเดนขยายคำจำกัดความของโครงสร้างพื้นฐานเพื่อให้การดูแลสุขภาพหรือสุขภาพของประเทศเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างพื้นฐานมากพอๆ กับถนนและสะพาน อย่างที่คุณทราบ แนวคิดนี้กำลังเผชิญกับการต่อต้านจากนักการเมืองบางคน คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?

สภาคองเกรส Dingell: อืม ถ้ามองที่ ความหมายของพจนานุกรมอ๊อกซฟอร์ด ของโครงสร้างพื้นฐาน คือ ระบบหรือกระบวนการที่ช่วยให้หน่วยงานของรัฐหรือองค์กรสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเราทุกคนจำเป็นต้องมีสุขภาพที่ดี หากเราจะทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ เราเป็นประเทศอุตสาหกรรมเพียงแห่งเดียวในโลกที่ไม่รับประกันการดูแลสุขภาพของประชาชนทั้งหมด และร่างพระราชบัญญัติโครงสร้างพื้นฐานของประธานาธิบดียังเกี่ยวข้องและรวมถึงการดูแล: การดูแลเด็กและการดูแลผู้สูงอายุของเรา และเมื่อคุณอายุมากขึ้น คุณมีสิทธิ์ได้รับการเกษียณอายุที่ปลอดภัยและมั่นคง และถ้าคนจำนวนมากเกินไปไม่สามารถเข้าถึงการดูแลที่พวกเขาต้องการ พวกเขาไม่สามารถจ่ายได้ พวกเขาก็ไม่มีการดูแลสุขภาพ ฉันแค่คิดว่ามันผิดศีลธรรม และในฐานะประเทศเราจำเป็นต้องแก้ไขปัญหาเหล่านี้

ผู้หญิงสุขภาพดี: ถ้าคุณสามารถโบกไม้กายสิทธิ์และเปลี่ยนแปลงสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงได้ คุณจะเป็นอะไร?

สภาคองเกรส Dingell: รู้ไหม ฉันจะโบกไม้กายสิทธิ์ และไม่ใช่แค่ผู้หญิง เพราะถ้าคุณป่วยและรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ คุณจะรู้จักร่างกายของคุณดีกว่าใครๆ คุณไม่ควรต้องคิดว่าคุณจะสามารถไปพบแพทย์ได้หรือไม่ และหากคุณไปพบแพทย์และพบสิ่งผิดปกติ คุณจะสามารถจ่ายค่ารักษาตามที่ต้องการได้หรือไม่

It’s Long Past Time to Invest in Women’s Health

Though women make up half the adult population, research into women’s health is disproportionately low. Of the nearly $42 billion the National Institutes of Health (NIH) spends on medical research each year, only approximately $5 billion of that funding is directed specifically at women’s health.

Unequal allocation of research dollars is not only a matter of gender equity, it is a missed economic opportunity, according to a recent report from Women’s Health Access Matters (WHAM), a nonprofit organization focused on demonstrating the economic imperative of women’s health research.

“I come to this issue as a business leader, and for me, these disparities don’t match up with the power women have in the global marketplace,” said Carolee Lee, founder and CEO of WHAM. “In the U.S., women are the majority of the population, nearly 50% of the workforce, control over 60% of all personal wealth, and are responsible for 85% of consumer spending. Women also make over 80% of healthcare decisions for their families.”

The WHAM Report presents an analysis of current research funding that is specifically for women’s health in Alzheimer’s disease and Alzheimer’s disease-related dementias (AD/ADRD). It also models the potential impact of increasing that funding. The analysis was conducted on behalf of WHAM by the RAND Corporation, a nonprofit research firm.

Of nearly 6 million people in the United States living with Alzheimer’s disease, two-thirds are women. According to the report, only 12% of the $2.4 billion spent by the NIH on research into Alzheimer’s disease is spent on research specifically focused on women.

The WHAM Report also found that spending more on research focused on women and AD/ADRD would yield significant financial results. Specifically, an increase of $300 million in research — approximately doubling the current NIH budget allocation — would result in $930 million of cost savings over 30 years. Those savings represent a 224% return on investment.

“Until now, to the best of our knowledge, no one has evaluated the economic consequences of the status quo, the costs we incur, and the benefits we leave on the table when women are underrepresented in research,” Lee said.

The potential financial savings researchers identified are based on the assumption that targeted research would lead to improvements in rates and effects of AD/ADRD. For example, researchers assumed that research could delay the age of onset of AD/ADRD, slow the progression of the disease and improve health-related quality of life for people with AD/ADRD. Overall, researchers modestly assumed 0.01% health improvement.

But the impact of increased targeted research would be more than just financial. Researchers showed that quality of life, and life expectancy itself, would improve because fewer people would get AD/ADRD and those who do get the disease would have less severe symptoms.

Even a small 0.01% health improvement would save lives, lower the number of years people live with AD/ADRD and greatly reduce the number of years AD/ADRD patients spend in nursing homes.

Improving care for people with AD/ADRD — and fewer people getting AD/ADRD in the first place — would also benefit millions of unpaid caregivers, 60% of whom are women, according to a 2020 AARP report on family caregiving.

This is significant because caregivers often sacrifice their own health and economic well-being for loved ones with AD/ADRD. The report showed that 21% of caregivers rate their own health as fair or poor, which is worse than the national average. Nearly one-quarter (23%) of respondents in the 2020 survey said it was difficult to care for their own health while caregiving, and 38% characterized caregiving as stressful.

In addition to health and mental health burdens, caregivers also pay a financial price. Increased research funding could ease the economic burdens for women in caregiving roles. Women caregivers, especially those caring for people with Alzheimer’s disease, are often pulled out of the workforce in their prime, according to Meryl Comer, a co-founder of UsAgainstAlzheimer’s and chair of the Global Alliance on Women’s Brain Health.

“What does it do to your health in caring for a loved one?” Comer said. “It makes you the invisible patient. To me, this makes a very important economic statement: Don’t forget the caregiver.”

The WHAM Report estimates that even modest health improvements from increased AD/ADRD research would save caregivers 800 years of lost productivity.

Alzheimer’s disease is by no means the only area where increased research funding could improve health outcomes, and WHAM plans to release additional studies in the fall on the impact of autoimmune and cardiovascular disease research funding on health outcomes. But Alzheimer’s disease is a good case study to start with, according to Comer.

“It falls into one of the buckets where women are impacted differently and differentially,” she said. “With a small investment in the Alzheimer’s space, the payoffs are big.”

Comer sees the WHAM Report as an opportunity to change the conversation about women’s health research. By focusing on economic arguments, she hopes the data will help advocacy groups and researchers increase the effectiveness and urgency of the case for increased funding.

“If we don’t make a stand now, when?” Comer said.

Some Hospitals Kept Suing Patients Over Medical Debt Through the Pandemic

by Jenny Deam, ProPublica

This story was originally published by ProPublica.

ProPublica is a Pulitzer Prize-winning investigative newsroom. Sign up for The Big Story newsletter to receive stories like this one in your inbox.

Last year as COVID-19 laid siege to the nation, many U.S. hospitals dramatically reduced their aggressive tactics to collect medical debt. Some ceased entirely.

But not all.

There was a nearly 90% drop overall in legal actions between 2019 and the first seven months of 2020 by the nation’s largest hospitals and health systems, according to a new report by Johns Hopkins University. Still, researchers told ProPublica that they identified at least 16 institutions that pursued lawsuits, wage garnishments and liens against their patients in the first seven months of 2020.

The Johns Hopkins findings, released Monday in partnership with Axios, which first reported the results, are part of an ongoing series of state and national reports that look at debt collections by U.S. hospitals and health systems from 2018 to 2020.

During those years more than a quarter of the nation’s largest hospitals and health systems pursued nearly 39,000 legal actions seeking more than $72 million, according to data Johns Hopkins researchers obtained through state and county court records.

More than 65% of the institutions identified were nonprofit corporations, which means that in return for tax-exempt status they are supposed to serve the public rather than private interest.

The amount of medical debt individuals owe is often a small sliver of a hospital’s overall revenue — as little as 0.03% of annual receipts — but can “cause devastating financial burdens to working families,” the report said. The federal Consumer Financial Protection Bureau has estimated medical debt makes up 58% of all debt collection actions.

The poor or uninsured often bear the brunt of such actions, said Christi Walsh, clinical director of health care and research policy at Johns Hopkins University. “In times of crisis you start to see the huge disparities,” she said.

Researchers said they could not determine all of the amounts sought by the 16 institutions taking legal action in the first half of 2020, but of those they could, Froedtert Health, a Wisconsin health system, sought the most money from patients — more than $3 million.

Even after Wisconsin Gov. Tony Evers declared a public health emergency on March 12, 2020, hospitals within the Froedtert Health system filed more than 100 cases from mid-March through July, researchers reported, and 96 of the actions were liens.

One lien was against Tyler Boll-Flaig, a 21-year-old uninsured pizza delivery driver from Twin Lakes, Wisconsin, who was severely injured June 3, 2020, when a speeding drag racer smashed into his car. Boll-Flaig’s jaw was shattered, and he had four vertebrae crushed and several ribs broken. His 14-year-old brother, Dominic Flaig, tagging along that night, was killed.

Days after the crash, their mother, Brandy Flaig, said she got a call from a hospital billing office asking for her surviving son’s contact information to set up a payment plan for his medical bills.

Then on July 30 — less than two months later — Froedtert Hospital in Milwaukee filed a $67,225 lien against Boll-Flaig. It was one of seven liens the hospital filed the same day, totaling nearly a quarter of a million dollars, according to the Wisconsin Circuit Court Access website used by researchers and reviewed by ProPublica.

“It’s during the pandemic, we’re still grieving, and they go after Tyler?” Flaig said. “It’s predatory.” Tyler Boll-Flaig declined to be interviewed.

Froedtert Hospital is the largest in the Froedtert Health system, which includes five full-service hospitals, two community hospitals and more than 40 clinics. The health care system reported more than $53 million in operating income during the quarter ending Sept. 30, 2020 — double the amount from the previous year, according to its financial filings. It has also received $90 million in federal CARES Act money to help with its COVID-19 response and operating costs, a spokesperson said.

Only Reedsburg Area Medical Center, a nonprofit hospital in Reedsburg, Wisconsin, pursued more legal actions in the spring and summer of 2020, with 139 lawsuits and 22 wage garnishments, the study showed. Medical center officials did not respond to a request for comment.

In contrast, Advocate Aurora Health, the top-suing health network in the state before the pandemic, dropped to zero court filings after February 2020, the report found.

Stephen Schoof, a Froedtert Health spokesperson, said in an email he could not comment on the Boll-Flaig case because of patient privacy laws. He also said the health system was unable to comment on the Johns Hopkins study because it had not yet reviewed all the findings. But Schoof disputed the numbers he was sent by ProPublica, calling them “inaccurate and misleading.”

Schoof objected to how researchers defined and counted legal actions. He said that Froedtert Hospital ceased filing small claims lawsuits in March 2020 but continued to pursue liens on patients involved in accidents that might result in settlements.

“The lien process does not impact a patient’s personal property and is intended to recoup expenses from settlement proceeds from the negligent party’s insurance company,” he said.

That is what happened in the Boll-Flaig case. Jason Abraham, Boll-Flaig’s lawyer, told ProPublica the lien is in the process of being settled with the hospital. He said the sum will be covered by the at-fault driver’s car insurance and workers’ compensation insurance since Boll-Flaig was on the job when the accident occurred.

Liens allow hospitals to get paid quickly and by state law must be filed within 60 days of hospital discharge. Because he was hospitalized during the pandemic, Boll-Flaig was released after about 24 hours, his mother said.

Abraham said the hospital was “trying to get to the front of the line because they think there is a pool of money available.”

Wisconsin Watch, a nonprofit news site, reported late last year that Froedtert Hospital filed 362 liens through Dec. 11, including 251 after May. That was more than the 300 liens it filed in all of 2019, the news investigation showed.

In New York, the Johns Hopkins researchers found 51 hospitals filed legal action against more than 1,800 patients between January 2018 and mid-December 2020. More than half came from just one health system: Northwell Health, a nonprofit that is the largest in the state, operating 19 hospitals with affiliations at four more across the state.

The most litigious in the Northwell system during that time was Long Island Jewish Medical Center, which filed a total of 2,011 court actions, with more than a quarter of those pursued last year, the research showed.

“During the first wave of the COVID-19 pandemic, most hospitals substantially reduced or even ceased all medical debt lawsuits. However, as the pandemic’s first wave subsided, many New York hospitals resumed business as usual,” the study says.

Although he had not seen the Johns Hopkins report, Rich Miller, executive vice president of Northwell Health, said he was skeptical of its findings, in part because the health system stopped all legal action against patients from April through September of last year.

Northwell resumed filing cases for about two months in the fall of 2020, but has since stopped. Any case filed during the brief resumption has now been rescinded, he said.

Miller said his health system does not take legal action against Medicaid patients, those over 65, the unemployed, people with disabilities or military members. Patients are pursued legally only if they have ignored attempts to work out payment plans or if they have “a strong ability to pay,” he said.

All hospitals have specific guidelines and steps they must follow before taking any “last resort” collection actions, said Marie Johnson, vice president of media relations for the American Hospital Association.

Health care systems must balance the need to be adequately financed with “treating all people equitably, with dignity, respect and compassion,” Johnson said.

Still, the problem highlights the murkiness of the U.S. healthcare system, said Nicholas Bagley, a University of Michigan law professor specializing in health law. “Sometimes we treat it like a commodity, sometimes we treat it like a right,” he said. “In the eyes of the law, these are just personal debts.”

But he questioned the wisdom of equating unpaid medical bills, often incurred during emergencies or crisis, with an overdue credit card: “Is this really how we want to process payment disputes?”

Losing Weight Helped Heal Not Just My Body, But My Mind and Spirit, Too

As told to Kimberly Rex

Before December 2017, I was anxious every time I had to ride on an airplane. But it’s not because I was afraid to fly. I was angry and embarrassed because I hated asking the flight attendant for a seat belt extender.

I was 5 feet 1 inch tall and 323 pounds. A standard-sized seatbelt simply wasn’t long enough for my body. Each time I had an upcoming flight, I’d feel anger, anxiety and shame, dreading the moment I’d have to ask that question.

I struggled with weight my entire life. I was always the chubby kid. Growing up on Southern fare of fried chicken, mashed potatoes and all things buttered didn’t help, but even when I tried to control my weight, I never had much success.

As an adult, I did every latest, greatest diet fad there was, but no matter what I ate or how much I exercised, I never got the kind of results I needed. While enrolled in a weight-loss program that held regular meetings, I watched as others in my “weight class” dropped 10 pounds in a week, while I lost only one or two. Each diet attempt usually ended with me feeling frustrated and defeated.

I considered weight loss surgery in the early 2000s, but after hearing about potential complications, I changed my mind.

I continued with diet and exercise. I was a guest on Dr. Oz’s TV show and used what I learned to start a health initiative at my church. I lost some weight but not much. I auditioned for a reality show that helped contestants shed pounds. When I wasn’t chosen, I cried in my kitchen thinking, “I’m destined to be overweight until I die.”

When my new doctor brought up weight loss surgery in 2015, I was ready to reconsider. Still, I struggled with shame. I thought I should have been able to lose weight on my own without such a drastic solution. She helped me work through those feelings by helping me understand that obesity is a disease and it wasn’t my fault.

She said I was the perfect candidate because I was willing to put in the work. “You’re already exercising, you’re already trying to make better choices around your eating. You are the perfect person. Surgery will help you do what you can’t do on your own,” she said.

I researched sleeve gastrectomy, joined support groups on social media and talked to anyone who would answer my questions. I found an excellent surgeon in Pittsburgh, and on December 4, 2017, she laparoscopically removed 80% of my stomach.

On the morning of the surgery, I was both nervous and excited. I took before pictures so I would have evidence of where I started. I remember thinking how cool it was that I’d finally be the girl posting the before and after pictures and not just admiring others.

Tedder in 2017

Recovering at home, I continued the liquid diet I’d started prior to surgery, eventually making my way to pureed foods and slowly back to solids. At first, I was only allowed to walk short distances for exercise. After that, I started water aerobics and eventually added weight training and the treadmill, and then a personal trainer.

I can’t say it was easy. I definitely had to manage my emotional connection to food. But my new, smaller stomach stopped me from going off track. The surgery took my hand and led me to a brand new lifestyle, one that took the time to care not only for my body, but my mind and spirit, too. These changes gave me the grace to keep going — keep making healthy choices around food; keep pushing during exercise, even if my muscles ached and my body was tired; keep breathing in and out during meditation. And with all this, I lost a total of 90 pounds.

But this journey isn’t over. It never will be. I take care of my health every single day. I eat a lower carb, low-to-moderate fat, high-protein diet, which includes oatmeal sprinkled with candied pecans for breakfast and dinners of leafy greens, protein and complex carbohydrates. I work with my trainer two days a week, mostly on weight training with some cardio peppered in. On my own time, I walk. And I love to dance. I put on some old school R&B and have a good time all by myself.

I also go to a local weight management center. Once my weight plateaued a year or so after surgery, I worried about gaining weight. Therefore I sought professional support, knowing that would be helpful. A year ago, I began two weight-loss medications: one that manages cravings and another that revs up my metabolism. The medications have helped me avoid regaining the weight.

Another thing I’m sure to do is tend to my mental health. I’ve been facing a difficult marital crisis while on this health journey. I’ve needed to dig deep into my faith to nurture my mind and spirit. I start each day with faith practices, which involve scripture reading, prayer and meditation. When I feel particularly stressed out, I use a meditation app to feel calmer, take walks outside in the sun or listen to music that soothes me. Sometimes, I dance the stress away.

Throughout this process, I’ve learned so much about obesity — despite my many experiences with others, even doctors, who implied that obesity is a consequence of bad choices with an easy fix, it’s a complicated disease with various causes. I’ve learned that treatment and management of obesity often requires using all the tools in the toolbox — from good dietary choices to exercise, surgery to medicines. I learned that losing weight wasn’t only about the physical but the mental and spiritual as well. If I didn’t take time to work on all three, I wouldn’t be where I am now.

My journey inspired me to start a virtual support group called Let’s Talk. It’s a safe space for people who’ve had bariatric surgery or are thinking about it to gain support, information and tools to be successful along the journey. I also started a private Facebook group and a website called Bariatrically Blessed for people looking for a deeper level of support.

Today, my goal isn’t really about weight loss. I’d like to lose more weight, but more importantly, I want to maintain my health. Since losing weight, my Type 2 diabetes has gone into remission, and I only need one blood pressure medication instead of two. I can do things I couldn’t before, like sit on the floor and play with my grandson.

Two years after my surgery, I boarded a plane to visit my daughter in Atlanta. As I walked down the aisle, the flight attendant announced that only middle seats were available. But I wasn’t filled with anger or dread. I strolled right over to an available seat between two gentlemen. “Hello,” I said. “I think I’m taking this seat.” I made my way into the row, sat comfortably between the two men and smiled.

Reaching down, I took the gray seat belt from my right hip, pulled it over my lap and snapped the buckle in place with ease. No extender. No shame. And not a single regret.

This resource was created with support from Novo Nordisk.

Violent Colorado Arrest Puts Spotlight on How Police Treat Disabled People

By Leigh Paterson, Kaiser Health News

Nearly a year after police officers in Loveland, Colorado, injured an elderly woman with dementia and then laughed at footage of her arrest, two of those officers are facing criminal charges while the rest of the department undergoes additional training. The fallout has drawn national attention to a problem that experts say is widespread across law enforcement agencies: Police often lack the skills to interact with people with mental and physical disabilities.

Last June, a Walmart employee called police after Karen Garner, 73 at the time, tried to leave without paying for $14 worth of items. Soon after, Officer Austin Hopp’s body camera video showed, he pulled over beside her as she walked down a road and wrestled her to the ground in handcuffs after she failed to respond to his questions. Afterward, Garner’s lawyers say, she sat in jail for several hours with a dislocated and fractured shoulder as Hopp and two other officers laughed while watching the body camera video.

According to a federal complaint, Garner has dementia and also suffers from sensory aphasia, which impairs her ability to understand. Her violent arrest has other elderly people worried about potential encounters with police, Loveland resident June Dreith told Police Chief Robert Ticer during a public meeting last month.

“They are now seriously afraid of the police department,” Dreith said.

Hopp resigned and faces felony charges of assault and attempting to influence a public servant — a charge related to allegations of omissions when reporting the arrest — as well as official misconduct, a misdemeanor. Another officer, Daria Jalali, also resigned and is charged with three misdemeanors: failure to report excessive force, failure to intervene and official misconduct. Neither has entered a plea in court. A third officer, who watched the video with them, resigned but has not been charged.

An independent assessment of the Loveland Police Department by a third-party consultant is underway. The city and involved officers face a federal lawsuit, filed by Garner in April, alleging excessive use of force and violations of the Americans With Disabilities Act.

Ticer declined to be interviewed, but through his public information officer he characterized the Garner incident as a problem with an individual officer, not with the department’s operations.

“Our training currently, in the past and present, is always to make sure our officers are up to speed on as much training as they can on how to interact with people in crisis who may have mental health issues,” Ticer said during the public meeting in May at department headquarters.

Loveland’s police department, like many others, requires officers to be trained to respond to people with mental illness and developmental disabilities. But no national standards exist. That means the amount of training law enforcement officers receive on interacting with disabled people varies widely.

“On the whole, we’re doing terrible,” said Jim Burch, president of the National Police Foundation, a nonprofit organization focused on police research and training. “We have to do much, much better at being able to recognize these types of issues and being more sensitive to them.”

While comprehensive data on the frequency of negative interactions between police and people with mental disabilities is lacking, interactions with the criminal justice system are common. The Bureau of Justice Statistics has estimated about 3 in 10 state and federal prisoners and 4 in 10 local jail inmates have at least one disability.

“There’s a very large number of people that police are coming into contact with that have an intellectual disability or mental health challenge,” Burch said. “Do we have a systemic problem? We think that we do.”

Colorado requires a minimum of two hours of training on interacting with people with disabilities, although legislation aims to improve on that by creating a commission to recommend new statewide standards.

Loveland’s officers are certified in crisis intervention training. The department also has a co-responder program, which pairs law enforcement officers with mental health clinicians, although this team was not called during Garner’s arrest. Since that incident, questions remain about the department’s readiness to interact with disabled citizens.

“We could always use more and more training. We could train every single week for eight hours a day, but we could do that all the time and never go out on calls,” said Sgt. Brandon Johnson, who oversees training. “It’s just balancing our available workforce and our time and our service to the community and our staffing levels.”

Loveland police officers are now undergoing Alzheimer’s awareness training, and five staff members will be trained as de-escalation instructors, department officials said.

Loveland Police Chief Robert Ticer

Training on how to interact with disabled people varies, but the basics include identifying such individuals early in an encounter instead of relying on use of force.

“It’s scary, because you don’t know why they’re not following your commands,” said Ali Thompson, a former deputy with the Boulder County Sheriff’s Office who now serves on the Colorado Developmental Disabilities Council. “So, your adrenaline starts pumping and you think … ‘They’re not listening to my commands because they have a warrant or because they have a gun on them,’ or you come up with all of these scenarios to explain it.”

Garner’s rough arrest is “not an isolated incident by any means,” Thompson said. She said she would not have thought to attribute noncompliance to conditions like autism or dementia when she was a young patrol officer.

“We need to start bringing those possibilities into those ‘what if’ scenarios,” Thompson said.

In addition to teaching how to identify disabled people, organizations such as the International Association of Chiefs of Police help prepare officers for such situations by showing them how to speak in short phrases, refrain from touching, and turn off sirens and flashing lights. Research on which disability-specific efforts actually reduce bad outcomes is scant, but experts point to other types of curricula as relevant, too, including crisis intervention training, instruction on de-escalating tensions and sessions on mental illness.

“Just training in and of itself is not going to create that long-term change that we are hoping for,” said Lee Ann Davis, director of criminal justice initiatives at The ARC, a national disability advocacy organization.

That means going beyond officer training to address the many areas in which people with disabilities are not being identified and supported, she said. One of The ARC’s programs, Pathways to Justice, brings in not only law enforcement officials but also attorneys and victim service providers for instruction.

“So our goal is to help communities understand that this is a communitywide issue, that there’s not one specific spoke within the criminal justice system or in our communities that can address it adequately alone,” Davis said.

Johnson, the Loveland sergeant in charge of training, said officers have been engaged for years in community outreach such as supporting the Special Olympics.

Despite the actions of the three officers who resigned, Johnson believes the department is adequately prepared to interact with disabled citizens. At the same time, he acknowledges limitations.

“We have to be the first responder. We have to have a good foundational understanding of all of it,” he said. “But we’re also not … we’re also not experts.”

Subscribe to KHN’s free Morning Briefing.

KHN (Kaiser Health News) is a national newsroom that produces in-depth journalism about health issues. Together with Policy Analysis and Polling, KHN is one of the three major operating programs at KFF (Kaiser Family Foundation). KFF is an endowed nonprofit organization providing information on health issues to the nation.

Clinically Speaking: Questions to Ask Your Healthcare Provider About Cervical Cancer Prevention

Medically reviewed by Nancy Berman, MSN, ANP-BC, NCMP, FAANP

Cervical cancer has steadily become less and less common. “It’s a preventable cancer because we do a lot of effort in screening to find precancer and treat or remove those precancerous cells so they don’t progress to cancer cells,” said Nancy Berman, a nurse practitioner and member of HealthyWomen’s Women’s Health Advisory Council.

Widespread screening for cervical cancer with the Papanicolaou (Pap) test has prevented hundreds of thousands of cases over the past few decades. By regularly screening patients with a cervix, healthcare providers (HCPs) can catch abnormal cells before cancer can develop.

Human papillomavirus (HPV) is the cause of most cervical cancers, and a vaccine became available in 2006. This likely played a large role in the decline of cervical cancer rates by protecting young people from several types of HPV.

Cervical cancer is preventable, so it’s a good idea to talk with your HCP about what you can do to be proactive about your cervical health. Here are some important questions to get the conversation going.

What’s the connection between HPV and cervical cancer?

Why this question is important:

HPV is a common virus, and most people never even know they have it. Understanding the connection between HPV and cervical cancer is important because there is an opportunity to take proactive steps to avoid contracting HPV with vaccination and to screen for HPV and cervical cell changes with Pap and HPV testing, greatly reducing your risk of developing cervical cancer.

How often do I need to get screened for cervical cancer?

Why this question is important:

Screening guidelines vary depending on the organization. You should speak with your HCP to make an informed decision about which guidelines are right for you. It’s important to follow your HCP’s recommendations, so you can catch any precancerous cells early and take action. For most people, screening every three to five years is recommended, depending on your past test results, your health history and the screening tests being used.

What’s the difference between an HPV test and a Pap test?

Why this question is important:

It’s important to understand the difference between HPV and Pap tests because the tests are often administered at the same time, but the results mean different things. An HPV test will determine whether you have the HPV virus in the cervical cells, and a Pap test will determine whether you have any abnormal cells in your cervix. Talking to your HCP can help you interpret what the results of these two tests mean for you.

If I have an abnormal Pap, does this mean I have cervical cancer?

Why this question is important:

Abnormal Pap test results could mean several things, so speaking with your HCP can help you determine the appropriate next steps. “The Pap is a look at cells to see if they’re normal or abnormal, and if they’re abnormal to what degree,” Berman said. If the cells are precancerous, they could progress to cancer cells over time and treatment is indicated. Low-grade or mild changes found on Pap tests usually go away on their own and will be monitored. Your HCP may suggest additional tests as well.

If I have HPV, does this mean I will get cervical cancer?

Why this question is important:

Having an HPV infection doesn’t necessarily mean you’ll get cervical cancer. In fact, most HPV infections go away on their own within 24 months. It’s important to talk with your HCP about your HPV status so you can make an informed decision about preventive care. Your HCP may have different recommendations depending on your risk factors, medical history and lifestyle.

If I have HPV, what does this mean for my partner?

Why this question is important:

HPV can be transmitted through sexual contact. You can talk with your HCP about how to discuss your diagnosis with a partner. It’s also important to communicate that HPV infections can exist for years before symptoms appear, and that it doesn’t necessarily mean anyone was unfaithful.

If I didn’t receive the HPV vaccine as a child, can I get it now as an adult?

Why this question is important:

If you are over age 26, you may still benefit from the HPV vaccine, but the highest level of protection is achieved by getting vaccinated earlier, when you are less likely to have been exposed to HPV. Speaking with your HCP who knows the specifics of your situation can help you make an informed decision.

If I got the HPV vaccine, why do I still need to be screened?

Why this question is important:

The HPV vaccine is a powerful prevention tool, but it does not protect people from all high-risk types of HPV, so screening is still needed after vaccination. Also, vaccination does not treat existing infections in women who have HPV. Talking to your HCP about the HPV vaccine’s function can help you better understand your level of risk for HPV and how the vaccine affects that risk.

What are the treatment options for cervical cancer?

Why this question is important:

Treatment options depend on the stage of the cancer, your overall health and whether you want to retain the option to become pregnant after treatment. Each patient has different needs, and discussing your specific case as well as your priorities with your HCP can ensure you receive the treatment that is best suited to your unique situation.

This resource has been created with support from Hologic.


Fast Facts: Here’s What You Need to Know About Cervical Cancer and HPV

Medically reviewed by Nancy Berman, MSN, ANP-BC, NCMP, FAANP

A cervical cancer diagnosis is scary — and for good reason. The American Cancer Society estimates that around 14,480 women will be diagnosed with cervical cancer in 2021, and about 4,290 of them will die. Black and Hispanic women are more likely than white women to get this disease.

Cervical cancer used to be the leading cause of cancer death among women in the United States, according to the Centers for Disease Control and Prevention (CDC), but it isn’t anymore. The vast majority of cervical cancer cases are caused by the human papillomavirus (HPV), and an increase in people receiving the HPV vaccine, the addition of HPV testing and increased cervical cancer screenings have led to a decline in cervical cancer rates among women of all races.

We spoke with Nancy Berman, an adult nurse practitioner with emphasis in women’s health care and a member of HealthyWomen’s Women’s Health Advisory Council, to find out more about the link between cervical cancer and HPV.

What is cervical cancer?

Cervical cancer occurs when abnormal cells develop in a woman’s cervix, which is the narrow end of the uterus that connects it to the vagina. There are two main types of cervical cancer: squamous cell carcinoma, which starts in the cells that line the outer part of the cervix, and adenocarcinoma, which begins in the cells that line the cervical canal.

What are risk factors for cervical cancer?

The biggest risk factor is contracting HPV, which causes nearly all cervical cancers. Often people’s bodies are able to clear the HPV infection within 24 months, but when they don’t, the lingering infection can lead to abnormal cell changes in the cervix and, eventually, cervical cancer.

Other risk factors for developing cervical cancer include:

  • Smoking
  • Sexual history, such as becoming sexually active before age 18, having many sexual partners, and having a partner who already has HPV and/or has multiple sexual partners
  • A weakened immune system caused by certain conditions, such as HIV, or by certain medications that suppress the immune system
  • A current or previous case of chlamydia, a sexually transmitted infection
  • Taking birth control pills for five years or longer
  • A family history of cervical cancer

How is HPV transmitted?

HPV is spread through skin-to-skin contact in the genital area and is most often spread during vaginal or anal sex. It can also be transmitted during oral sex.

How common is HPV?

By the time they reach age 50, four out of five women will have had HPV, according to the CDC. As of 2018, HPV infections caused by HPV types that are covered by the vaccine are 88% lower among teenage girls ages 14 to 19 and 81% lower for women ages 21 to 26 than they were in 2006 when the HPV vaccine was approved by the U.S. Food and Drug Administration.

What are the different types of HPV?

Of the approximately 40 types of HPV that are transmitted through vaginal, oral and anal sex, 14 are considered high-risk and the rest are low risk. Two of the high-risk types — HPV 16 and HPV 18 — cause 70% of all cervical cancers. Low-risk types HPV 6 and HPV 11 can cause genital warts.

How can I reduce my risk of HPV and cervical cancer?

The best way to reduce your risk of HPV is to get vaccinated. Other ways to reduce risks include regularly getting tested for HPV, having Pap tests to determine whether your cervix has precancerous cells, quitting smoking, limiting your number of sexual partners and using condoms properly.

If I have HPV, does it mean my partner was unfaithful?

Absolutely not. Research suggests that HPV infections can reactivate after years of being dormant and lead to a positive test even if a woman, or her partner, has not had a new sexual partner.

What are the benefits of the HPV vaccine?

In addition to cervical cancer, the HPV vaccine can also help prevent other cancers that are caused by HPV, such as:

  • Vulvar and vaginal cancer in women
  • Penile cancer in men
  • Throat and anal cancer in both men and women

What are the differences between the Pap test, HPV test and HPV vaccine?  

  • A Pap test, also known as a Pap smear, is when a healthcare provider collects cells from the cervix and then sends them to a laboratory to see if they are normal or abnormal and to what degree.
  • An HPV test is when the cervical cells are tested to see if they have high-risk types of HPV.
  • The HPV vaccine, which is given in two to three separate shots spread over six to 12 months, prevents nine high-risk types of HPV, including HPV 16 and HPV 18. The CDC recommends that children begin the vaccines at age 11 (though they can start as early as age 9). The CDC says some women can benefit from getting it up to age 45.

Why is screening for HPV and cervical cancer important?

Early stage cervical cancer often does not have any symptoms, which can make it hard to detect until it is at an advanced stage. The purpose of screening is to find precancerous cells that can be treated to prevent cancer from occurring. Additionally, the change from precancer to cancer can take as long as 10 to 15 years.

That’s why the American Cancer Society recommends cervical cancer screenings begin at age 25 when many HPV infections have cleared and the risk of precancer is rising in women who haven’t cleared their infection. Its guidelines dictate that women ages 25 to 65 should have a Pap test every three years, an HPV test every five years or a combined Pap/HPV test every five years.

Other organizations have different guidelines, and it’s important to talk to your healthcare provider about what’s right for you.

This resource was created with support from Hologic.

ความสำคัญของการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกในช่วงโควิด-19 และต่อๆ ไป

ตรวจสอบทางการแพทย์โดย Nancy R. Berman MSN, ANP-BC, NCMP, FAANP

แม้ว่าเธอจะมีอาการอย่างเช่น ปวดอุ้งเชิงกรานและมีเลือดออกมาเกือบหนึ่งปีแล้วก่อนที่เธอจะไปพบแพทย์ในที่สุด ลิลี่ เทย์เลอร์ก็ไม่ได้คาดหวังข่าวร้าย ไม่เป็นไร เธอไม่ได้รับการตรวจ Pap test เป็นประจำ, การทดสอบ HPV หรือการคัดกรองอื่นๆ ที่แนะนำ เธอคิดว่าเธอจะเข้าและออกจากคลินิกในเวลาไม่นาน

แต่การนัดหมายใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้ “ฉันจำได้ว่ามันเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เธอกำลังตรวจร่างกายฉัน และมันต้องใช้เวลาตลอดไป” เทย์เลอร์กล่าว การเดินทางไปพบแพทย์ที่ไม่รวดเร็วของเธอนำไปสู่การตรวจชิ้นเนื้อซึ่งนำไปสู่การวินิจฉัยที่ร้ายแรง – มะเร็งปากมดลูก. เทย์เลอร์ก็ตาบอด

มะเร็งปากมดลูก คือมะเร็งที่เริ่มต้นในเซลล์เยื่อบุปากมดลูก ซึ่งเป็นส่วนล่างของมดลูกที่เชื่อมต่อกับส่วนบนของช่องคลอด โดยประมาณ ผู้หญิง 14,480 คน จะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปากมดลูกระยะลุกลามในปี 2564 และประมาณ 4,290 จะเสียชีวิตจากมะเร็งดังกล่าว

ครั้งหนึ่งในหมู่มะเร็งที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้หญิงอเมริกัน ปัจจุบันมะเร็งปากมดลูกเป็นหนึ่งใน ป้องกันได้มากที่สุดเนื่องจากส่วนใหญ่มีการใช้การตรวจคัดกรอง เช่น Pap test และ human papillomavirus (HPV) มากขึ้น แต่การตรวจคัดกรองเหล่านี้สามารถป้องกันมะเร็งปากมดลูกได้ก็ต่อเมื่อมีคนเป็นมะเร็ง

เรื่องราวของเทย์เลอร์มีความหมายอย่างยิ่งเมื่อคุณพิจารณาถึงการระบาดของโควิด-19 ผู้หญิงอย่างเธอเลื่อนการคัดกรองก่อนเกิดโควิด-19 แต่ความกลัวไวรัส ควบคู่ไปกับข้อจำกัดในการนัดหมายกรณีฉุกเฉินและข้อจำกัดด้านความสามารถที่คลินิก ส่งผลให้จำนวนผู้ที่รอการดูแลล่าช้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก

การตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกอธิบาย

สำหรับ ตรวจแปปเซลล์จะถูกรวบรวมจากปากมดลูกและตรวจหาการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติและสัญญาณของเซลล์มะเร็งหรือมะเร็งในระดับใด “การตรวจคัดกรองช่วยให้เราสามารถระบุรอยโรคก่อนเกิดมะเร็ง และรักษาเพื่อป้องกันการวินิจฉัยโรคมะเร็ง หรือเพื่อวินิจฉัยมะเร็งปากมดลูกในระยะเริ่มแรกเมื่อยังคงรักษาได้” กล่าว Dr. Deanna Teohผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้องอกวิทยาทางนรีเวชและผู้ช่วยศาสตราจารย์ในภาควิชาสูติศาสตร์ นรีเวชวิทยาและสุขภาพสตรี (OBGYN) ที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา

การทดสอบ HPV มองหาประเภทที่มีความเสี่ยงสูงของ การติดเชื้อเอชพีวี ที่มีแนวโน้มจะทำให้เกิดมะเร็งปากมดลูกได้มากที่สุด เกี่ยวกับ 90% ของมะเร็งปากมดลูกเกิดจากการติดเชื้อ HPV ซึ่งพบได้บ่อยจนส่งผลกระทบ ผู้มีเพศสัมพันธ์แทบทุกคน ในบางช่วงของชีวิต ระบบภูมิคุ้มกันของคนส่วนใหญ่ล้างการติดเชื้อ HPV แต่เมื่อการติดเชื้อ HPV ไม่ชัดเจน ความเสี่ยงของมะเร็งปากมดลูกจะเพิ่มขึ้น

เลื่อนฉายช่วงโรคระบาด

ตามที่ แนวทางการปรับปรุงโดย American Cancer Society (ACS) ในปี 2020ผู้ที่มีปากมดลูกอายุระหว่าง 25 ถึง 65 ปี ควรตรวจคัดกรอง HPV ทุก 5 ปี หากไม่มีการทดสอบ HPV ให้ ACS แนะนำให้ทำการทดสอบร่วมที่รวมการทดสอบ HPV กับการทดสอบ Pap test ทุก ๆ ห้าปีหรือการทดสอบ Pap test ทุกสามปี แม้ว่าแนวทางปฏิบัติอื่นๆ จะแนะนำให้เริ่มตรวจคัดกรองเมื่ออายุ 21 ปีด้วยการตรวจ Pap test เป้าหมายก็เหมือนกัน นั่นคือ เพื่อรับการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกเป็นประจำ

แต่หลายคนไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำเหล่านี้และไม่มีการคัดกรองเลย หนึ่งการศึกษาดำเนินการระหว่างปี 2548 ถึง 2559 พบว่ามีเพียง 64.6% ของผู้หญิงอายุ 30 ถึง 65 ปีได้รับการตรวจคัดกรองในปี 2559 อื่นๆ การวิจัย แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงที่มีอายุมากกว่ามีโอกาสมากขึ้นที่พวกเขาไม่เคยได้รับการทดสอบมะเร็งปากมดลูกหรือไม่ได้รับการทดสอบในช่วงห้าปีที่ผ่านมา และการระบาดของ Covid-19 ได้ทำให้สิ่งต่าง ๆ แย่ลงมาก

ระบบสุขภาพขนาดใหญ่ในแคลิฟอร์เนียเห็นอัตราการตรวจมะเร็งปากมดลูก ลดลงประมาณ 80% ระหว่างกลางเดือนมีนาคมถึงกลางเดือนมิถุนายน 2020 เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันในปี 2019 ที่ระบบการรักษาพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การตรวจคัดกรองมะเร็งที่ลดลงในช่วงแรกของการระบาดใหญ่ทำให้เกิด ลดลงอย่างรวดเร็ว ในการวินิจฉัยโรคมะเร็งและมะเร็งระยะก่อน

“แม้ว่าจะต้องใช้เวลากว่าที่รอยโรคก่อนเป็นมะเร็งจะลุกลามไปสู่มะเร็ง การยกเลิกการตรวจคัดกรองอาจทำให้รอยโรคนั้นคืบหน้าไปโดยไม่มีใครตรวจพบ” Teoh กล่าว เมื่อไม่ได้ตรวจคัดกรอง เซลล์ที่ผิดปกติมีโอกาสที่จะเปลี่ยนจากระยะก่อนเป็นมะเร็งเป็นมะเร็งได้

อุปสรรคในการตรวจคัดกรองขยายออกไปเกินกว่า Covid-19

ดังที่เรื่องราวของเทย์เลอร์แสดงให้เห็น การระบาดใหญ่ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ขัดขวางไม่ให้ผู้คนได้รับการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก แนวทางที่ปรับปรุงใหม่อาจทำให้บางคนสับสน ในขณะที่บางแนวทางอาจรู้สึกยุ่งเกินกว่าจะกังวลเรื่องการดูแลป้องกัน และหลายคนไม่มีสิทธิ์เข้าฉาย

เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ สถานะทางเศรษฐกิจและสังคม และภูมิภาค มีอิทธิพลอย่างมากต่อจำนวนผู้เข้ารับการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก ผู้หญิงผิวดำและฮิสแปนิกได้รับมากขึ้น มะเร็งปากมดลูก มากกว่าผู้หญิงผิวขาว อาจเป็นเพราะการเข้าถึงการคัดกรองและการรักษาติดตามผลมีจำกัด และผู้หญิงที่มีรายได้น้อยซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชนห่างไกล ด้อยโอกาส โดยไม่มีสถานพยาบาลที่ให้บริการตรวจคัดกรองและฉีดวัคซีน HPV มักจะ ไม่สามารถได้รับประโยชน์จากการแทรกแซงการช่วยชีวิตเหล่านี้.

คัดกรองและทดสอบตัวเองอย่างปลอดภัย

การจำกัดความสามารถและการนัดหมายอย่างต่อเนื่องอาจทำให้ผู้หญิงได้รับการตรวจคัดกรองที่คลินิกได้ยาก แม้กระทั่งคลินิกที่กลับมาให้บริการการดูแลเชิงป้องกัน

แล้วคนจะเข้ารับการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกได้อย่างปลอดภัยได้อย่างไร?

ทางออกหนึ่งที่มีแนวโน้มว่าจะได้รับการตรวจคัดกรองอย่างปลอดภัยคือการทดสอบ HPV ตัวอย่างด้วยตนเอง การวิจัยที่ดำเนินการก่อนการระบาดใหญ่ชี้ว่าผู้หญิงอาจเป็น มีโอกาสเข้าร่วมมากขึ้น ในการคัดกรอง HPV หากพวกเขาได้รับเลือกให้เก็บตัวอย่างด้วยตนเองและส่งการทดสอบไปที่ห้องปฏิบัติการ

“เนื่องจากตัวเลือกนี้กลายเป็นตัวเลือกที่แพร่หลายมากขึ้น เราจึงจำเป็นต้องหารือกับผู้ป่วยเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ที่พอใจกับการสุ่มตัวอย่างด้วยตนเองมากที่สุดมีเครื่องมือในการทำเช่นนั้น และผู้ที่สะดวกใจกับผู้ให้บริการด้านการรักษาพยาบาลก็สามารถทำได้ การตรวจคัดกรองได้รับทรัพยากรที่เพียงพอ” Teoh กล่าว

สำหรับหลายๆ คน การเข้ารับการตรวจร่างกายสามารถทำได้อย่างปลอดภัยโดยใช้มาตรการป้องกันที่เหมาะสม ผู้หญิงควรรู้สึกมีพลังที่จะพูดคุยกับผู้ให้บริการเกี่ยวกับกำหนดเวลานัดหมายและโทรติดต่อคลินิกหรือสำนักงานเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขากำลังใช้มาตรการป้องกันที่เหมาะสมเพื่อปกป้องผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่จาก Covid-19 มาตรการควบคุมการติดเชื้ออย่างเข้มงวด คาดว่าจะยังคงอยู่ในสถานที่เป็นเวลานานในขณะที่เราก้าวผ่านการระบาดใหญ่ การสวมหน้ากากและรับวัคซีนป้องกันโควิด-19 โดยเร็วที่สุด จะช่วยให้คุณปลอดภัยไม่ว่าจะไปที่ไหน

คัดกรองช่วยชีวิต

ตอนนี้เทย์เลอร์อายุ 34 ปีและไม่มีมะเร็ง แต่การรักษาต้องเสียค่ารักษาจำนวนมาก ไม่สามารถมีบุตรได้และกินยาเพื่อจัดการอาการของ วัยหมดประจำเดือนต้น. ในด้านจิตใจ เธอต้องรับมือกับความบอบช้ำจากการใช้ชีวิตในร่างกายที่เปลี่ยนไปตลอดกาลด้วยโรคมะเร็ง

เทย์เลอร์มุ่งมั่นที่จะช่วยคนอื่นให้พ้นจากความทุกข์ทรมานที่เธอได้รับ การสร้างความตระหนัก เกี่ยวกับความสำคัญของการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก

“ฉันสัญญาว่าคุณจะไม่ต้องการทำสิ่งนี้” เธอกล่าว “ฉันขอให้คุณไปตรวจคัดกรองและฉีดวัคซีน มันไม่ได้ใช้เวลามากในแต่ละวันของคุณ แต่สามารถช่วยชีวิตคุณได้”

แหล่งข้อมูลนี้สร้างขึ้นโดยได้รับการสนับสนุนจาก Hologic